Afgelopen winter heb ik me meer verdiept in het mentale gedeelte van sport. Dat had ik al eens gedaan en in combinatie met een goed fysiek programma kom je tot mooie Korte wedstrijd.

Afgelopen winter heb ik me meer verdiept in het mentale gedeelte van sport. Dat had ik al eens gedaan en in combinatie met een goed fysiek programma kom je tot mooie resultaten. Voor mij is niet het belangrijkste het rsultaat meer het roces erheen. Toch heb je in he hoofd het rsultaat nodig om het proces te boordelen. Met deze wetenschap was het goed om aan de wedstrijd in Stein te beginnen. Ik had welliswaar minder getraind meer de vorm was voor mijn gevoel beter dan dat de vorm ervoor was. Voor de week trainen in Sittard had ik geen idee wat ik aan het doen was . Ik wist wel wat ik aan het doen was maar ik wist niet hoe ik dit in moest gaan schatten tov de andere Nederlanders. In Stein zouden dit jaar zo’n beetje alle Nederlanders aan de start staan en dat is goed voor de wedstrijd. Jammer genoeg was er in het weekeind van Stein ook iets sportiefs aan de gang in Roth, Zurich, Nice, Brasschaat en het wereldkampioenschap van Nederhorst den Berg.
Zaterdag tegen 11 uur ging ik vol zelfvertrouwen op pad naar Stein. De week van Sittard had me de info gegeven dat het wel goed zat. Het zelfvertrouwen was er daarvoor ook al dus werd het nog makkelijker. Met makkelijk bedoel ik dat je nog meer je eigen gang kan gaan in de wedstrijd.
Voor Nederlander heeft Stein eigenlijk altijd aantrekkingkracht gehad. Nog steeds de enige wedstrijd met een aantal heuvels erin. Ik schrijf dit verhaal vanuit Bormio dus je kan je voorstellen dat wanneer je de Stelvio, Gavia, Mortirollo bij de hand hebt Limburg echt heuvels zijn. Wel hele mooie heuvels. Ik heb in Stein meegedaan op het moment dat ik kon strijden met Dimitri Gaag en Alexander Merzlov. Ik heb Stein gedaan in de moordende hitte en in hagel, regen en kou en lek gereden had ik ook al een keer in Stein. Het enige wat ik nog niet gedaan had in Stein was winnen.

Aan de vooravond van de lange afstand wordt er gestreden om de Nederlandse titel bij de olympische afstand. Voor mij een afstand uit een ver verleden, maar ook een wedstrijd die ik met veel belangstelling bekijk. Veel bekende doen er mee. Speciale aandacht gaat uit naar Eva J. zij start bij de elite dames, maar ook de rest van de atleten probeer ik aan te moedigen. Bij de heren valt sander Berk uit met een lekke band. Jammer voor de wedstrijd. Ik had meer vertrouwen in een overwinning van Bas Diederen. Bas liep sterk en je zag dat hij de laatste ronde niet echt meer aandrong om de voorsprong uit te bouwen. Je zou Bijna zeggen dat hij met speels gemak de wedstrijd domineerde. De de dames was het scenario zoals verwacht. Birgit Berk en Lisa Mensink vooruit en Eva erachteraan om te proberen het gat te dichten. De volgorde van binnenkomst is ook zoals hierboven. Verassend was et oede lopen van Birgit en het mindere lopen van Lisa. Eva had een goede wedstrijd maar komt nog iets te kort op het zwemmen. Het is tevens een waarschuwing voor de andere dames. Vorig jaar meer dan 4 minuten en nu 2 minuut 50. Naar mijn idee werd de vrouwen wedstrijd zeker beïnvloed door de mannen wedstrijd. Vooral in de eerste ronde waar er een groep mindere mannen net voor de eerste 2 dames uit reed.
Heel snel na de wedstrijd reed ik naar het sporthotel in Sittard waar de organisatie zo vriendelijk was om een kamer te reserveren..
De volgende ochtend was ik helemaal klaar voor de wedstrijd. Alle voorbereidingen waren getroffen. In alle vroegte kunnen we de weg van Sittard naar Stein heel goed begaan. Wanneer je naar boven kijkt lijkt het of we het vandaag droog gaan houden. Veel te vroeg parkeer ik de auto in de buurt van het finish terrein en kom via de verkeerde kant bij het parc fermee uit. Ik besluit om maar terug te lopen om de fiets door de jury te laten controleren. Netjes gedaan en ik kan me weg voortzetten om alle spullen die ik die dag nodig hebt op de juiste plek te leggen. De andere atleten met de hoge startnummers komen ook binnen druipen. Je groet elkaar netjes maar hebt op dat moment elkaar niet zo veel te zeggen. Allemaal ben je bezig met je wedstrijd en hoopt op een goede afloop in alle opzichten. Voor me staat Ray Lotz. Met hem heb ik nog wel even een praatje. We kennen elkaar van een eeuwigheid terug toen we beiden uit kwamen voor het AA team. We hebben dezelfde soort humor en andere interesses. Dat is vaak ook de reden waarom het eigelijk altijd wel goed is wanneer we elkaar kort zien. Bas ziet er scherp uit vandaag. Voor mij maakt dat nooit veel uit. Ik probeer lekker ontspannen te blijven vandaag. De extra zenuwen leveren niks op. Het enige waar ik me bzig ben is: hoe snel kom ik in mijn ideale zone en kan ik mijn ontspanning vinden bij het zwemmen. Na alles gereed te hebben gemaakt. Loop ik met mijn wetsuit naar de entree van het zwemgedeelte.. Wanneer ik het pak aantrek merk ik al dat het alsnog broeierig is en dat drinken best belangrijk kan zijn. Gelukkig is het flesje water in mijn bezit en ik drink met regelmaat kleine slokjes. Pk aan en opstellen voor de start. Ik heb dit keer maar niet gekeken waar de anderen liggen. Zelf oriënteren gaat me iets beter af den afgaan op wat anderen doen. Na 300 meter bij de start klopt dit ook. Ik lig vrij, zwem makkelijk op. Naast me ligt Mathuijs van Scheijen. Deze is absoluut herkenbaar aan zijn slag. Het ziet eruit alsof hij tegen een golf van 10 meter op moet zwemmen. Hetgeen waar ik aan denk is: lange slag houden, onder water buigen, linkerkant slag af maken. Het helpt. Na een ronde kom ik met 20:42 het water uit en zie vlak voor me Bas. Vooral de tweede ronde is het van belang om technisch goed te blijven zwemmen daar kan je de meeste energie verbrassen en dat is niet de bedoeling. Alls wat ik nu spaar krijg ik straks voordeel van. Volgens de tijdsregistratie zwem ik 43:08 sec. Ik ken alleen het registratiepunt niet. De ronden volgens internet zijn vrijwel gelijk. Dat is gunstig. Nog gunstiger is dat ik voor Cornee en Frans uit het water ben en inderdaad vlak achter Bas Borreman. Met 4 km heb ik dan ook al deze jongen niet meer gezien. Het fietsen zou ik mijn slag slaan dat wist ik al. Na 9 km had ik mathijs te Pakken en reed hem voorbij. In de afdaling lang de snelweg voelde ik mijn band leeglopen en dacht dat is jammer dan zie ik straks die gehele groep weer. Net na het bochtje bij de aanloop naar de Deneberg, stap ik af en pak mijn bus GEAX (vloeibaar Latex). Dit werkt in eerste instantie want mijn band is weer hard. In tweede instantie bl;ijkt het niet want wederom hoor ik een phsssssssssssss…
Ik wist het toen al. De wedstrijd is over. Te veel tijd verspeel je hiermee. Het balen duurde precies 20 seconde. Wat kan je meer doen dan dat ik heb gedaan. Alles nieuw, ja zelfs de fiets was nieuw en gecontroleerd. Ik had graag mijn proces bevestigd zien. Nu moet dit nog even wachten tot Almere. Terug in de auto, waar helen en Guido ook zijn vertel ik het verhaal nog een keer. Dat was eigenlijk al genoeg. Als ik niet heel erg baal heb ik ook geen behoefte om alles overnieuw te vertellen en dat is een goed teken. Ik denk even aan mijn Duitse buurjongen, Norman Stadler. In 2005 was hij op Hawaï ook gruwelijk in vorm en reed een paar keer lek. Hij won daarna wel. Laten we dat scenario maar voor ogen houden.
Van de razende reporter Frank Heldoorn, krijg ik mee dat de wedstrijd erg spannend is. Uiteindelijk is de winner Remy. Ik neem aan dat hij dol gelukkig is.