Binnenkort staat het triatlon evenement van Almere weer voor de deur. Na een afwezigheid van drie jaar en vorig jaar te zijn uitgevallen is Chris Brands, nog steeds sterk gemotiveerd maar meer gaan relativeren over de sport. Niet alleen door de sport maar ook door alles wat er zich omheen bevind.
Het is moeilijk om veel te blijven sporten wanneer je veel beperkingen ziet, toch is het interessant, omdat sport je zo veel meer geeft. Aan de ene kant ben ik nog steeds heel veel bezig met het behalen van een bepaald niveau. Niet alleen op lichamelijk gebied maar ook op geestelijk gebied moet alles op de juiste plek zitten om een topprestatie te kunnen leveren. Ook mij is het toch al een aantal keren gebeurd dat ik lichamelijk prima in vorm was en dat het geestelijk niet perfect was. Je levert dan net niet de topprestatie die je wil en kan leveren.
Ik zie veel dingen om me heen gebeuren maar ook veel dingen met betrekking tot mezelf. Te weinig faciliteiten in Almere voor topsporters (zoals ik) om aan mijn zwakke punten te werken. Vermeend dopinggebruik op het allerhoogste niveau op de kwart. Ik kan natuurlijk niets bewijzen maar wat ik zie dat er in het buitenland gebeurd is allemaal wel heel erg verdacht.
Zo zijn er tal van redenen waardoor er een contradictie in mijn gedachtevorming ontstaat. Wellicht ben ik kritisch, maar dat is aard van dit beestje en altijd nog beter dan recalcitrant. Ik probeer het beste overal uit te halen. Doordat ik kritisch kijk naar veel dingen heb ik voor mezelf dat ik kan ontdekken wat er beter kan, wanneer ik dit niet doe heb ik het idee dat ik stilsta en laconiek wordt. Ik probeer veel gebeurtenissen aan te grijpen om iets beter te krijgen. Soms kan dit best irritant zijn voor buitenstaanders, ze kunnen mij dan accepteren of niet dat is hun beslissing.

Ik heb een grote mate van prestatiedrang (volgens sommigen zelf ziekelijk). Dit kwam eigenlijk al tot uiting toen ik nog aan voetbal deed. Ook bij karate en turnen had ik de drang om goed te worden. Ik heb er nog wel aan gedacht om een brief aan AJAX te schrijven of ze mij eens konden testen op mijn kwaliteiten, die brief heeft echter nooit de brievenbus bereikt. Ik baalde behoorlijk toen bleek dat ik niet genoeg talent had om de top te bereiken, daarom ben ik overgestapt naar triatlon, omdat bleek dat ik hier wel aanleg voor had. Althans dat vertelde de mensen om mij heen. Wanneer je dan wedstrijden gaat winnen word je beloond voor de tijd die je er in steekt en ga je steeds meer maatschappelijke kansen laten schieten om maar het meeste uit je sport te halen.
Als ik kijk naar mijn prestatie van de afgelopen jaren is er duidelijk een stijging te signaleren. De afgelopen drie jaar heb ik twintig overwinningen bij elkaar gesprokkeld en een zooitje tweede en derde plaatsen, terwijl ik voor die tijd nog nooit een wedstrijd had gewonnen. Ik doe duidelijk mee bij de allerbesten, maar op een of andere manier word dat niet herkend.

Vreemd genoeg heb ik nooit een groot bedrijf kunnen interesseren voor een sponsor contract van een aantal jaar om te proberen de top te halen. Ik heb wel eens behoorlijk doorgezeurd bij Pioneer, het enige wat dat opleverde is een lullig standaardbriefje dat ze geen budget meer hadden. Wel is Ruud Bommezijn altijd heel erg behulpzaam geweest, ook Bert Bakvis heeft mij vanaf het begin gesteund. Dit jaar zit ik dan bij het AA-drink team waar Alfred Guikema de scepter zwaait. Dit biedt mij wat meer dan de jaren ervoor.
Ik kan niet zeggen dat ik het voor het geld doe want de bedragen waarom het gaat zijn geen vetpotjes. Het zit hem echt in prestatiedrang en bij mij ook de vrijheid die je als sporter hebt.
Ik zie het als een privilege dat ik op deze manier lekker mijn sport kan bedrijven. Als ik s'ochtends een duurloop met Dennis van Tongeren doe word dat nog eens bevestigd door als die mensen die met een lang gezicht op weg naar hun werk zijn.

Ik leer erg veel van datgene wat je meemaakt in je sportcarrière. Tegenslagen accepteren, afzien, erachter komen of je dualist of holist bent, het omgaan met overwinningen, het aanvoelen van juiste momenten. Dit zijn naar mijn mening kwaliteiten die je het beste kan leren in de sport. Het grappige is dat sport een wetenschap is maar ook weer een filosofie is. Binnen deze paradox moet ik mijn weg als sporter zien te vinden en dat maakt je ook sterk als mens.

Ik heb nu wel ingezien dat de O.S. niet een haalbare zaak is voor mij door verscheidene redenen. Doordat ik in Almere woon gaat dan de drang naar goed presteren in Almere weer omhoog. Het vervelende is dat je voor een lange wedstrijd toch iets anders moet gaan trainen dan voor de kwart. Dit jaar beschouw ik als overstap naar de hele toe. Vorig jaar zijn er toch een aantal dingen fout gegaan in de voorbereiding waardoor het op het MOMENT SUPREME fout ging. Ik hoop dit jaar geleerd te hebben van die fouten en weer een stapje dichterbij de prestatie te komen waarvan ik denk dat het hoogst haalbaar is. Waarschijnlijk heb ik toch weer een aantal jaar nodig om te groeien voor een hele triatlon. Ik vind dat niet zo'n probleem, want ik heb nog steeds heel veel plezier in deze sport.
Zo ben ik al weer een paar keer naar Frankrijk geweest, om daar voor een Franse club te triatlonnen. Je merkt dat het in Frankrijk veel meer leeft, je wordt als triatleet die bij de ELITE zit heel anders aangekeken dan in Nederland. Je kan het beste een vergelijking maken met de Italiaanse competitie van voetbal. Elke goede atleet wil daar sporten. Het is alleen een probleem om bij een club te komen. Ik had het geluk om via Peter Johan Dillo bij een club te komen, die trouwens ook in het team van AA-drink, Gazelle zit waar ik dit jaar bij ben gekomen. De laatste wedstrijd die ik in Frankrijk deed was in Bourges. Dit keer reed ik met Eric van der Linden (die trouwens wel zijn Olympische aspiraties waar gaat maken) naar de wedstrijd. Zaterdag weg en maandag terug is best een belasting met z'n tweeën. Ik merk tijdens de wedstrijd wel dat de vorm weer een beetje begint te komen. Het zwemmen blijft achter ten opzichte van de rest, maar het fietsen en lopen is zeker net zo goed als de eersten, het vervelende is dat als je in de verkeerde groep terecht komt met fietsen zal je nooit meer naar voren lopen. Dennis Looze (andere Olympische Kandidaat) word zevende, Rob Barel Tiende, Eric achttiende, Casper van der Burg Drieëntwintigste (ook een teamgenoot van mij uit het AA-drink, Gazelle team) en ikzelf dan dertigste. Als ik kijk naar het niveau en wie er aan de start stond is dit een goede klassering.

Ik zal bijna zeker nog een jaar of vier doorgaan. Ik ben ervan overtuigd dat ik een topklassering kan realiseren in Almere. Natuurlijk heeft Gregor Stam en Dennis in het verleden heel erg puik werk verricht, maar ik vind het toch tijd worden voor een Chris Brands tijdperk in de triatlon. De voorwaarden zijn aanwezig nu het resultaat nog. Of het gaat lukken zal alleen de toekomst uitwijzen.