Ik begon de voorbereidingen voor Almere met het idee dat mijn seizoen al geslaagd was. Voor het eerst reed ik dit jaar bij de elite renners. Na de clubcompetitie, een etappekoers bij de professionals in Luxemburg en een aantal open koersen was mijn doelstelling voor dit jaar al bereikt.

Toch knaagde er nog iets aan mij. Nieuwkoop werd ik zomaar vijfde overall en vierde op het NK. De grootmeester Rob Barel zat er nog tussen in Nieuwkoop. Hij gaat dit jaar nog een keer naar Hawaï. Het zou mij niks verbasen als hij hier nog hoge ogen gooit.

Na een telefoontje van deze grootmeester hemzelf besloot ik om toch de hele van Almere te verkiezen boven het finaleweekeinde van de clubcompetitie, welke we voor het eerst sinds 12 jaar van de clubgeschiedenis hadden bereikt. De trainingen voor Almere heb ik samen met Frank Heldoorn afgelegd. Drie keer per week spraken we af om samen de nodige pijnlijke kilometers af te leggen. In eerste instantie door de bossen en over heuvels, daarna over het parcours van Almere, wat we inmiddels kunnen dromen. Voor degene die het niet weten, onze roots liggen in de polder. Al van kleins af aan staan we langs de kant om onze helden te bewonderen. Helden, dat waren het in onze ogen. Welke gek gaat er nu 9 uur lang sporten bij dat hondenweer?

Twee weken voor de wedstrijd deden Frank en ik nog een monsterrit van 7 uur waarbij we de laatste vijf uur echt hard aan het fietsen sloegen. De trigger waren twee dameswielrensters die dachten bij ons in het wiel te kunnen blijven zitten. Jammer voor hun, goed voor ons, dat ging dus echt niet door (lekker arrogant kan je zijn als je in vorm bent). We reden ze al vrij snel uit het wiel. Dat betekende wel dat we de rest van de rit stevig door bleven fietsen. Geen van beiden heeft een snelheidsmeter op de fiets, maar de versnelling van 53-16 met 95 omwentelingen per minuut verraadde dat de snelheid in ieder geval boven de 38 km/h moest liggen. Voor beiden was dit het breekpunt in de trainingsperiode. Met deze ene rit kregen we beiden erg veel zelfvertrouwen. “ Het zou wel eens goed kunnen gaan in Almere” onuitgesproken maar met hetzelfde gevoel dachten we stiekem aan een hoge klassering. Na de wedstrijd heeft Frank dit overigens uitgesproken. Wel vreemd om daar aan te denken want. Twee keer zwemmen per week met een achtergrond van 1 keer per week is niet veel. Ook het lopen heeft dit jaar bij mij niet de aandacht gehad die het de afgelopen jaren heeft gehad. Alleen in januari heb ik veel gelopen voor de marathon van Apeldoorn waar ik beste Nederlander werd (is bijna iedereen weer vergeten).

De donderdag voor de wedstrijd schrok ik me rot. Ik ging behoorlijk door mijn rug heen. Dit is een klacht die ik eigenlijk al drie jaar heb maar niet wil gebruiken als excuus voor niet kunnen presteren. Ik weet zeker dat het wel degelijk de prestatie beïnvloed, maar kan er op dat moment niet heel veel mee. Oftewel mee omgaan. Na het opstellen van een behandelplan van een dag volgens de McKenzie methode ging het vrijdag beter. Ik wist dat ik veel pijn ging lijden tijdens het eerste deel van het fietsen en dat ik als een oude opa van de fiets zou komen. Beiden deden me niet veel. Ik moest Almere doen!

D-Day was 30 augustus. Dit jaar bij mijn fietsmaat Dennis Huenders en zijn vrouw (Sandra) en zoontje van iets meer dan 1 jaar (Lance, ja naar Armstrong vernoemd) geslapen. Ze hebben me behoorlijk in de watten gelegd (baie dankie). Om 6:20 stond ik al voor de ingang van het Parc Ferme (PF). Het PF bleef nog Ferme tot 6:30. Ik was die ochtend lekker ontspannen en dat was niet alleen mij opgevallen. Ook een aantal toeschouwers bleef dit niet onopgemerkt (PN te A). Zwemmen ging wonderbaarlijk goed. Ik was ongeveer 1:30 voor Martijn Boot uit het water. Wel was het gaatje met Frank erg groot. Meer dan zes minuten, dat had ik wel verwacht en was ook niet het richtpunt in de wedstrijd. Frank zijn talenten zijn zo veel grootser dan de rest. Hij mist alleen een PR babbel zoals Guido.

Het fietsen verliep geweldig. Ten eerste had ik het afgelopen jaar al de goesting die ik nodig had voor de koers door kunnen zetten. Ten tweede reed ik met een nieuwe tijdrithelm en geleende ZIPP 404 wielen van Patrick van Rumt (waarvoor dank Patje). De eerste ronde kwam ik met Corne Klein op de fiets te zitten. Binnen een afstand van 60 km Wisten we naar de groep van Michael Krijnen toe te rijden. Gemiddelde hartslag de eerste ronde was 156 terwijl ik de wedstrijd kan draaien op 160-165. Ik wist al toen we bij het groepje van Michael kwamen dat er veel meer in de benen zat dan deze snelheid. Kan ook niet anders als je weet dat ik de Marmotte een uur sneller reed dan Michael. Probleem was wel dat ik het tactisch slim aan moest pakken. In een herhaling van Nieuwkoop had ik weinig zin.

De lage hartslag van de eerste ronde is te verklaren door de rugpijn die ik de gehele eerste ronde vreselijk had. Kwam er maar niet vanaf hoe ik ook ging zitten. Gelukkig is een hele triatlon totaal een andere wedstrijd dan een halve triatlon. Na het tweede rondje fietsen ( 120 km ) ging ik er weer vandoor. Echt met ingang van het derde rondje reed ik weg en heb de groep niet meer terug gezien. Tijdens deze laatste ronde heb ik nog een aantal atleten opgepikt waaronder Zeymtsev. Tweevoudig winnaar van Klagenfurt IRONMAN. Voor mij het mooiste moment van de wedstrijd op finishen na. Ik zag hem al rijden en herkende hem gelijk. Hij keek al een paar keer achterom. Zijn enige plan, in mijn hoofd, was meegaan in het wiel (dacht ik nauurlijk). Een ding was voor mij zeker. Ik wilde hem die kans niet geven. In het achterhoofd had ik zijn 2uur 40 marathon van Klagenfurt en wist dat het nog wel eens lastig voor Frank zou kunnen worden met hem dicht erachter.

Op de Ibisweg reed ik 60 meter achter hem. De wind stond strak zijwaarts. Ik schakelde op de 12 en probeerde zo hard mogelijk aan te zetten. Het tempoverschil moet rond de 15 a 20 km uur geweest zijn, zo hard reed ik er voorbij. Twee minuten met de kop naar beneden en stoempend tegen de zijwind in hoopte ik maar dat hij niet aangehaakt was. Pas bij de Wulpweg durfde ik te kijken. Hij was niet mee. Voor zover ik de weg af kon kijken zag ik hem niet. Bij de finish van het fietsen bleek dat op 20 km het gaatje alsnog 5 minuten was geworden. Samen met de groep Krijnen kwam hij aan. Hopelijk hebben ze hem niet op sleeptouw genomen. Wat ik overigens wel verwacht.

Mijn marathon was weinig spectaculair. Achter me liep ik uit en voor me was weinig in te halen. Het enige waar ik aan kon denken was niet te hard starten en hopen dat krampen uitblijven. Ik verwachtte geen krampen, maar met deze wind kan er wellicht toch wat opkomen. De eerste 10 km ging in 40:26. Ik wist op dat moment al, dat de enige die van achteren zou komen Zeymtsev zou zijn. Dit gebeurde in de tweede ronde en ik heb hem ook niet meer gezien. De derde ronde heb ik heerlijk ontspannen kunnen lopen gemiddelde HF was 150 ipv de 160 die ik kan halen. Tempo was 4:35 per km. Goed genoeg om te consolideren. Bij de finish was het weer ouderwets. Stadion juichend een stadionspreker die je binnenhaalt alsof je de wedstrijd hebt gewonnen en Lance het zoontje van Dennis waarvan ik nog een dikke kus krijg voor de finish. Zeer tevreden finishte ik in 8:52:46. Locale journalisten stonden toch een beetje te kijken. “Je werd niet genoemd in de voorbeschouwing?” mijn antwoord “ja, goed he.” Almere was voor mij een prettig feestje. Volgend jaar wellicht de tiende keer. Hangt wel af van het prijzengeld. Wat ik nu had? Niks.