De Kracht van de polder goed gestemd.

In 1991 zag ik voor het eerst Hawaï op TV en zag vlak daarna een documentaire van Marc Allen. Hij vertelde hoe zijn voorbereiding op het eiland verliep en dat hij aan Pele (de god van het eiland zegening vroeg om het eiland te gebruiken voor sportieve prestaties). Het eerste Jaar dat ik als rookie in Almere start is in 1992. weken ervoor heb ik in de polder getraind en gevraagd of de poldergoden me konden helpen dit stuk water wat omgezet is in land te mogen gebruiken voor mijn sportieve prestaties. En inderdaad het mocht op twee bidonen water en 2 bananen doe ik Almere in 9:18. Nu 15 jaar verder ben ik wederom in Almere alleen met een andere instelling en filosofie. In 1992 was het om met sport mijn ego op te krikken. Door de jaren heen is dat steeds minder geworden en werd het proces van trainen, jezelf volgen in een ander kader van voldoening gezet.

Over de voorbereiding zal ik heel kort zijn. Het was een zware periode in mentaal opzicht. Fysiek was ik uitgerust ik heb geen moment van slapte gekend in deze periode. Maar dan de wedstrijddagen. Alles werd rustig in mijn hoofd. Ik heb wat ongewone mentale technieken gebruikt om mezelf op de rails te krijgen. Een daarvan was loslaten van wat je hebt en er is gebeurd. Wanneer je dat kan, krijg je er meer voor terug (hoe raar dat ook klinkt). Zaterdag stond ik volledig ontspannen aan de start met een open mind. De zwemstart is niet mijn favoriete ding. De geduw en getrek maakt je heel erg hyper en dan moet je nog een gehelen dag. Ik stond Naast Jerzy. Sinds dit jaar traint hij en met als meest opvallende prestatie Stein. Dat was lef hebben. We kijken elkaar en weten eigenlijk van elkaar dat dit een mooie dag gaat worden. Het eerste rondje zwemmen ging makkelijk. Ik lag gelijk vrij en kon goed opzwemmen. Iets wat wel eens anders is geweest. Na de strandgang dook ik weer het water in en zag tot mijn verbazing dat ik bij alle Nederlander lag waar ik in de buurt wilde liggen. Ook Stijn Demeulenmeester herkende ik. Daar lag ik dus goed. Halverwege keek ik iet goed uit en kwam in een lijn terecht die tussen een kano en een boei in lag. Daar verloor ik eigenlijk de meeste tijd. Met een zwemtijd van 52 minuten kwam ik tevreden het water uit. De wissel was niet super, maar dat was niet heel erg. Bij het weg rijden zag ook anton mol ook nog. Die ging gelijk met mee de fiets op. Ik kon toen de wedstrijd situatie nog niet. Op de dijk werd er een hoop duidelijker. Bert Flier in de eerste groep met Dave Rost, Remy Vasseur. En een handje vol buitenlanders waaronder Stijn Demeulenmeester. Ik kon niet goed timen hoe groot het gaatje was maar wist wel dat we er heen moeten wilde je kans maken op de overwinning. Ook wist ik dat een jump me veel energie ging kosten. Anton mol reed op dat moment nog bij me. Ik besluit om harder te rijden om te zien of ik snel dichterbij zou kunnen komen. Mijn verwachting was dat Anton ook mee zou gaan, maar na 5 minuten rijden zag ik dat hij er af lag en dat ik het alleen moest doen. Op de hoek bij de adelaarsweg, hoorde ik Frank roepen. “Chris je moet diep graven voor de Groep”. Dat was het teken van de polder. Vanaf dat moment heb ik volle bak gereden om bij de groep te komen. Ik ben heel blij dat ik deze inspanningen al een keer eerder zo heb verricht dit jaar anders had het een ander verhaal geweest. Na een 4 km zie ik de wagen met zaailichten al rijden en komt Peter Jan koppenberg langs. Dit is al een jaar of honderd de man van de tijdinformatie. Op dat moment was het nog 25 sec. Ik gooi er nog een schepje bovenop en rijd inmiddels tegen de 60 km per uur. Gelukkig ik ben er bij. Hartslag was er hoog maar de jump was er en ik zat in de kopgroep. Op het moment dat ik aansluit zie je toch een paar bezorgde gezichten. Ai de coureur zit er bij……
Over de rest van de eerste en tweede ronde valt weinig spannend te vertellen.

Ik heb een paar keer geprobeerd weg te rijden. Dat ging niet omdat de rest vrij fris zat. Wat ik wel wist was dat dit niet zo kon blijven en dat aan het einde er mensen af moesten. Net vor de ingang besloot ik om te gaan praten met Jerzy en Bert. Immers Remy is de meest gevaarlijk man op loopgebied dat heft hij bewezen in Stein. Ik was niet van plan om hem mee te nemen naar het lopen zoals ik al een paar keer met Gerrit heb gedaan. Dat is jezelf naar de slachtbank brengen.

Na overleg was het de bedoeling om te barreren. Dat is een term uit de wielerwereld waarbij en een gaatje gelaten wordt zodat degen achter je dit moet dicht rijden. Wanneer je dit een paar keer doet maak je iemand vermoeid. Bij de ingang van de derde ronde lukte dit met Remy en Dave was daar ook het slachtoffer van. We bleven nog over met 5 man. Toivanen, Kasemier, Flier, Brands, Colting. Hetzelfde gebeurde met nog een groepje op 150 km. Bert moest er toen af met Jonas Colting. Met 3 man konden we zo aan het lopen beginnen. Achteraf blijkt dat mijn fietstijd 4 uur 28minuten bedraagt. Dat is een nieuw parcors record voor Almere. Vandaar dat er ophet bord van Frank Stond "the Dutch Norminator".

Mijn wissel was niet super maar wel had ik alle spullen bij me, die ik nodig had. De eerste ronde lopen ging eigenlijk heel erg super. Ik moest me inhouden om niet over mijn hartslag heen te gaan. Constant 3:50 per KM. Peter Johan sommeerde nog om dit zo te houden. Ik moest ook wel want wist dat Bert 3 minuten achter me zat een waarschijnlijk heel hard zou starten om gelijk het gaat je kleiner te maken. Dit gebeurde ook. Hij liep in de eerste ronde Jerzy voorbij. En ik kwam hem bij de loopbrug tegen. Belangrijk is om bij het passeren er heel erg sterk uit te zien en dat ging perfect. Ik was ook zeker krachtig. Dit ging goed tot de ingang van de derde ronde. Alles deed pijn. Geen verzorging helpt dan meer en je moet blijven duwen. De hitte gaat dan zeker mee spelen. Peter Johan deed het geweldig. Hij bleef attenderen om door te lopen en ik moest ook wel. Jonas zat me op de hielen. Vanaf het kromslootpark heb ik geprobeerd steeds een beetje meer te duwen. Het moest. Met man en Macht de tweede plaats verdedigen. Peter en later Jaap ook bleven maar pushen. Kom op het moet. Ik heb deed er alles aan om harder te gaan. DE kramp schoot er bijna i maar dat kan je niet toe laten. Nog 1 km te gaan en ik ben er. Kom op duwen. Net voor het zicht van de Haven haalt Jonas me toch in. Ik wilde mee maar kon echt niet meer. Op 40 seconde wordt ik derde Overall. De Nederlandse titel is ook echt. Achteraf blijkt dat de 40 seconde die ik heb genomen om te plassen de tweede plek heeft gekost, terwijl ik toch niet moest plassen. Afijn. Het was een hele speciale dag. Alle emotie kwamen bij elkaar. Ik ben blij dat het gegaan is zoals het gegaan is. The Force was with me!!!!!!!! Iedereen die me aangemoedigd heeft heel erg bedankt. Het heeft zeker geholpen.