Eigenlijk is het seizoen voor mij al geslaagd, maar ik moet en zou dit jaar nog het WK mee pakken. Een van de redenen is dat in de toekomst de ITU de afstand van het lange afstand wil verkorten naar een dubbele olympische afstand. Dat wil eigenlijk zeggen dat wanneer je goed op de olympische afstand bent ook deze afstand heel goed aankan. Kortom met mijn zwemkwaliteiten van dit moment zou ik daar niks te zoeken hebben. Tweede is dat de stayer regels waarschijnlijk nog soepeler worden. Als dat zo is heb ik er helemaal niks te zoeken. Derde reden is dat ik niet meer het eeuwige leven heb op dit niveau.
De keuze dit jaar voor Australië waren wat mij betreft vrij logisch. Het betekent wel dat ik in de periode dat iedere atleet in Nederland aan het rusten is aan de bak mocht om wat van de wedstrijd te kunnen maken. Niet alleen voor mij raar maar ook voor degene in je omgeving aangezien mijn sociale kring gewend is dat ik in de periode van oktober meer tijd voor ze heb.
Vorig jaar was het zo dat we een hele lange nazomer hadden. Toen stond ik met 25 graden boven nul op het ijs om aan mijn schaatsvaardigheden te werken. Ook dit jaar hadden we een mooie nazomer, zodat ik op een normale manier kon voorbereiden op het WK. Als tussendoel had ik nog een tijdrit in de polder gepland. De lengte van de tijdrit is ongeveer de afstand welke je tijdens het WK aflegt. Een hele mooie test wat mij betreft. Ik won de tijdrit met een tijd dik onder de drie uur en een gemiddelde van 42,3 km/h bij een windkracht 4 in de polder. Aangezien het om een vierkant ging had je behoorlijk veel last van de wind. Met dat fietsen zat het wel goed. Met het lopen en zwemmen minder. Het gehele jaar heb ik vooral met lopen achter de feiten aangelopen. Ik liep gewoon niet hard genoeg. Voor mijn ervaring is dat vreemd. Ik weet dat ik goed kan lopen en heb dat in het verleden ook bewezen. Wanneer ik voor de staart van mijn voorbereiding terug kijk kan ik stellen dat de oorzaak ligt in een aantal fysieke beperkingen die ik heb gehad tijdens dit seizoen. Hoe ga ik dat oplossen? Simpel door jezelf beter in de gaten te houden. Dat lukte heel goed en samen met het opvoeren van het aantal keren zwemmen merkte ik dat de vorm op die twee onderdelen veel beter werd. Dat moest ook want op het WK zal het voornamelijk gaan om zwemmen en lopen. De laatste serieuze test was voor mij in Nederland. 2:30 fietsen in de polder met windkracht 6 en daarna een 10 km wedstrijd lopen. Het fietsen ging heel goed. Bijna 40 km/h gemiddeld. De 10 km ging in 35 minuten.
Nu zegt vorm in Nederland niet zo veel wanneer je naar de andere kant van de wereld moet om daar een wedstrijd succesvol af te gaan sluiten, maar toch. Het is goed voor je hoofd.
Afreizen naar Australië gaat gepaard met een hoop reistijd en een groot tijdsverschil. Eigenlijk reis je twee dagen en moet er voor zorgen om zo snel mogelijk in een ritme te komen. Als maatregel had ik dit keer slaap pillen, steunkousen, oordoppen en een ijzeren wil. Dit helpt want ik had relatief weinig last van de overgang. Kon in het vliegtuig slapen en bij aankomst in het hotel gelijk het bed in.
In vergelijking met Canada verliep dit proces zo veel beter, dat ik nu kan zeggen dat ik Canada fysiek niet 100% was. Achteraf kan je een hoop plaatsen. Gelukkig is dit een les die ik volgend jaar ook nog kan gebruiken. Australië is de andere kant van Canada. Ook dit is een reden dat het aanpassen beter gaat.
De autorit naar Canberra was kort. Bij aankomst had ik van geen kant het idee dat hier een wedstrijd in het vooruitschiet is. Een stad heel breed uit met een aantal bergen eromheen. Tenminste bergen? Mijn eerste dagen van trainen verlopen soepel. Op de snelweg is het wel gevaarlijk. Vooral truckers schijnen niet gewend te zijn aan fietsers, terwijl het wel toegestaan in om te fietsen op de snelweg. Ik doe daarom ook erg voorzichtig en neem geen risico’s. Tweede is de wind. In de namiddag kan het hier heel hard waaien en wanneer je de heuvel af gaat en een klap van de zijwind krijgt voelt dat niet lekker. Zeker niet met een zipp voorwiel en een disk achterwiel.
Jammer genoeg kon ik mijn zipp hoge velg achterwiel niet meenemen. De importeur uit België van zipp is zo aardig om mij vanaf juli te laten wachten op een normale 404 hoge velg. Ik denk dat hij graag zipp verkoopt. In mijn terminologie heet dat verkoop preventie.
In het weekend van 11-12 november heb ik extreem veel contact met Monaco. Waarom Monaco? Helen loopt daar de marathon en ik ben nieuwsgierig hoe het haar af gaat. Ondertussen leg ik mijn laatste pittige training af. Het gaat goed en voelt gemakkelijk aan. Ik ben zo benieuwd naar de wedstrijd. De komende week zal het waarschijnlijk wat drukker, met triatleten worden in de stad.

Na een week kan je aardig een balans opmaken in een land als Australië. Wat mij betreft is het een land van. Vliegen, kangaroes en mates. Het eerste kan je eigenlijk niet omheen. Bij elke training die je aflegt het je van die beesten om je heen. Geloof me ze zitten echt overal. Op je armen, benen,haren, maar ook op je neus en ogen. Dit laatste moet je ze werkelijk vanaf slaan. Nu gaat dat slaan wel makkelijk. Alleen. Het heeft niet veel zin want ze zijn binnen no time weer terug. Zeker wanneer de zon doorbreekt heb je er erg veel. Tijdens een van mijn doorloopjes leek in net Densimo. Met mijn linkerarm was ik bezig om de vliegen bij mijn voorhoofd vandaan te slaan. Je krijgt een half draaiende beweging welke er niet uit ziet tijdens het lopen maar wel erg effectief is wanneer je de vliegen een beetje weg wilt houden. Kangaroes heb ik eigenlijk nog niet gezien. Tenminste niet in levende lijve. De eerste en enige kangaroe die ik heb gezien is een dode op de weg tijdens een trainingsrit op de fiets. Het schijnt dat ze echt in grote getallen aanwezig zijn. Ik denk dat ze een paar weken vrij hebben genomen in de omgeving van Canberra. De laatste is in sterke getallen aanwezig en kan je niet om heen. Op een of andere manier krijg ik het idee dat Australiërs veel hun eigen gang gaan. Ze hebben wel degelijk een familie leven maar dat is anders dan bij ons.

Wat betreft de trainingen heb ik het goed. Buiten het feit dat het nog steeds erg gevaarlijk is om op de weg te rijden is het zwemmen zeer aangenaam. Het meer is goed te doen en het zwembad geeft alle ruimte om je trainingen af te werken. Bij het zwemonderdeel ervaar ik totaal andere dingen dan dat ik voorheen in Nederland heb ervaren. Vooral de timing en de positie van mijn handen beginnen nu allemaal juist te voelen. Ik krijg zelfs het gevoel wanneer mijn lichaam vertraagd tijdens een slag. Dat heb ik nog niet eerder gehad. Biomechanisch kan ik het allemaal wel verklaren, maar gevoelsmatige ervaring was er voor mij nog niet. Het is ook terug te zien in mijn zwemtijden. Voorheen was 200 meter in 2:40 werken en nu is het glijden. Ik hoop dat ik dit al kan laten zien in deze wedstrijd. Lukt dat niet dan is het zeker in de volgende wedstrijd.

Een dag voor de wedstrijd ga ik de gevaarlijkste afdaling nog een keer of 4 verkennen. Ik probeer uit te vinden wat de beste strategie behoort te zijn. De reden dat de afdaling gevaarlijk is? Er zijn een paar scherpe bochten waarna het direct open wordt. Op die plekken komt de wind van de zijkant an aangezien ik zoals hierboven beschreven wind gevoelig materiaal mee heb wil ik graag proberen wat ik moet zoen. Ik heb een paar scenario’s. Eerste is benen stil houden en in het middel blijven hangen. Zo creëer je een druk die gelijk is. Dit was geen goed idee. Op een stuk scheelde me dat 20 seconde en het voelde niet goed aan. Tweede scenario was. Zwaarste verzet rijden en mee peddelen op de stukken dat het heel hard ging. Tijdig remmen, dat is bij mij net voor de bocht en daarna zo snel mogelijk weer trappen. Dit bleek het beste scenario te zijn. Dit is dus wat ik ga gebruiken in de wedstrijd.
Tijdens het loslopen voor de wedstrijd moest ik nog even aan de briefing denken. Hier werd er een discussie gestart over de stayerregel van de ITU en Jonas Colting bracht een petitie naar voren met betrekking tot de nieuwe afstand. Ander raar fenomeen was dat de kleding werd gekeurd. Nu kan ik me daar wat bij voorstellen. Wat ik me niet kon voorstellen is dat het logo van Ironman als kledingmerk op de kleding werd afgekeurd. Het ging zelf zo ver dat de mw. Van de ITU riep dat dit in de regels stond. Ik stond met Yves (team manager), Gerrit schellens, Stein Demeulenmeester, en later ook Rutger Beke en Marino van Hoenacker daar allerlei argumenten naar voren te brengen waarom het nergens op sloeg. En om eerlijk te zijn dat deed het ook niet. De oplossing volgens haar was om het met een stukje stof af te naaien. Natuurlijk heb je een high tech pakje welke er voor is gemaakt om snel te drogen zodat je tijdens je wedstrijd nog enige vorm van comfort hebt, ga je er een stukje katoen op naaien omdat een official vind dat dit niet mag.
Uiteindelijk draaide het hele verhaal er op uit dat we met ons tenue konden starten. Prima probleem voor nu opgelost.
Wat er in de tussentijd gebeurd is weet ik niet. In ieder geval heeft iedereen nu zijn zin. Niet alleen de warmte met betrekking tot klein euvel zorgde voor opwelling ook de buitentemperatuur was inmiddels gestegen tot een graad of 29. Ongelofelijk. Nachtvorst en overdag 29 graden. Wie bedenkt dat.

De Belgen zijn met een volle equipe hier op het WK. De fransen met een hele grote groep atleten en ook andere Europese landen zijn best goed vertegenwoordigd. Als Nederlander ben ik de enige elite. Er schijnen nog twee Nederlander te zijn die ik overigens nog niet gezien heb. Wanneer we als natie een beetje mee willen gaan tellen zullen we toch echt een grotere equipe moet sturen naar dit soort wedstrijden. Yves de coach van het Belgische team was zo vriendelijk om een bidon aan te geven, wat ik zeer op prijs stelde.
De wedstrijddag zelf was er een waar ik presteer naar verwachting. Zwemmen was goed voor mijn doen. Wat het lastig maakte was de lange wisselzone. Volgens de officials was het 400 meter. Dat zal het ongetwijfeld zo zijn geweest, alleen lijkt het na 4,2 km zwemmen een stuk langer. Op de fiets kwam ik er al snel achter dat ik echt goede benen had die dag. Dat voel ik doordat ik op een makkelijke manier een hogere trapfrequentie kan trappen. Al snel haalde ik veel atleten in. Jammer is dat het reglement tegenwoordig zo is dat je eigenlijk binnen de stayerzone komt te zitten. Als goede fietser heb je dan een groter nadeel dan voordeel. De eerste twee ronden bestede ik er geen aandacht aan maar de derde ronde merk je dat het toch wat gaat irriteren. Twee keer ben ik afgezakt om te kijken wie er nog aan hing. De laatste ronde ben ik weer gewoon gaan fietsen. Tijdens de wissel ging het eigenlijk goed en ik voelde dat mijn benen niet extreem vermoeid waren. De eerste ronde ging heel goed door te kijken naar de eerste en wat er achteraankwam kan je inschatten hoe hard je loopt. Mijn doel was om hartslag 170 aan te houden. Ik wist dat deze gedurende het lopen toch wel op zou lopen. In mijn achterhoofd had ik Stein waar ik uiteindelijk nog HF 175 kon lopen. Oftewel aan het einde versnellen. Aan het einde van de tweede ronde merkte dat ik iets aan het inzakken was en ben toen gedurende de derde ronde gaan versnellen. Ik had inderdaad nog wat over. Vreemd is dat je zo nu en dan even een boost nodig hebt voor jezelf. Dat was bij mij een hele korte stop om te plassen. Hartslag was daarna een stuk hoger (dik boven de 170) en liep ik ook weer heel veel harder. Einderesultaat is een mooie 22ste stek.
Buiten het feit dat dit een mooie ervaring was, merk je wel hoe belangrijk het zwemmen wordt bij een wedstrijd zoals deze. Met 6 weken meer zwemmen ben ik niet in staat om het zwemniveau van hele goede zwemmers te behalen. Dat moet je structureel meer voor trainen wanneer je mijn talent hebt voor zwemmen.
Ik mag nu eerst gaan genieten van een off-periode, daarna kan ik gaan bedenken wat ik moet gaan doen het komende seizoen. Ik probeer weer alles op een rijtje te krijgen en te gaan bedenken wat ik nodig heb om volgend jaar succesvol te zijn.

Terug naar het nieuwsoverzicht