Een nieuwe weg
Nu mijn nieuwe website gisteren online is verschenen
voel ik me geroepen om een uitleg te geven over mijn plannen
voor het komende jaar. Degene die mij de afgelopen jaren hebben
gevolgd zullen opgemerkt hebben dat er nog geen planning staat
voor 2007. Dit klopt in zijn geheel. In december heb ik besloten
om mijn sport op een iets andere manier te gaan beleven. Met
een andere beleving, bedoel ik dat mentaal mijn sportbeleving
anders zal zijn dan de vorige jaren. Ik zal niet meer met
de intentie de top te halen. In de volksmond zal dat stoppen
genoemd worden. Voor mij is het een mentale switch die gepaard
gaat met ander trainingsgedrag. Wie onder het kopje resultaten
kijkt zal zien dat ik de afgelopen jaren flink wat uren aan
sporten hebt besteed. Afgelopen jaar kwam dat neer op 20 uur
en aan handjevol minuten per week. Door de gedachte los te
laten dat ik wil gaan voor een goede prestatie is het mogelijk
om ook minder te gaan sporten per week. Op het moment is dat
tussen de 10 en 17 uur per week. Wat me dit op gaat leveren
weet ik niet en doet er niet zo heel veel toe. Belangrijker
voor mij is dat ik echt plezier hebt om zo het trainen te
beleven. Dit was al de grootste bezigheid en zal het ook wel
blijven.
Stoppen??
Wat houdt het nu eigenlijk in dat stoppen? Bij mij heeft het
voornamelijk te maken met de beleving die je aan je sport
geeft. Als ik terugkijk door de jaren zou ik al 4 keer eerder
gestopt zijn. In mijn hoofd is dat nooit het geval geweest.
Ik ben betrokken geweest bij wat ik doe en wat ik wilde bereiken.
Sinds 1989 ben ik betrokken geraakt bij de triatlonsport.
In de tijd naar de top toe heb ik veel mooie maar ook pijnlijke
momenten gekend. Het niet kunnen realiseren van trainingstijden
was voor mij vaak een teleurstelling, maar naarmate ik verder
in mijn carrière kwam realiseerde ik me dat datgene
waar ik mij het meeste druk over maakte meestal niet ging
gebeuren. Ik moest loslaten wat ik had, om terug te krijgen
wat ik wilde. Vanaf het moment dat ik dat ging doen, realiseerde
ik me hoe het bij mij werkte. Ik leerde meer en meer loslaten
en doordat ik kon loslaten gebeurde er veel meer dingen waarvan
ik niet verwacht had dat dit zou gaan lukken. Mijn uitspraak
na mijn Nederlandse titel in 2004 was. “zie je, het
kan gewoon”. Ik doelde hiermee op niet op mijn jarenlange
passie die ik gedaan had maar op het feit dat wanneer je te
graag je doelen wil halen dit juist ervoor zorgt dat je doelen
niet gehaald gaan worden. Dit lijkt loodrecht te staan op
alles wat een mentaal begeleider tegen je zal roepen. Ook
in de jaren erna heb ik dingen los kunnen laten en open in
het mijn sportcarrière kunnen staan. Ik ben iemand
die volledig voor mijn sportieve carrière is gegaan.
Ik heb er alles voor gelaten en heb dit met de grootste liefde
en passie gedaan. Niets heb ik met tegenzin gedaan en elke
training die ik heb doorgemaakt was met liefde. Dit gaat van
een atleet die aan mijn zadelpen voortgesleept diende te worden
voor twee uur tot een memorabel ritje ,in de zeikende regen
waar de hond niet eens naar buiten wil omdat hij anders verzopen
terug komt, van 7 uur, waarmee ik niet verder kwam dan het
refrein van U2 “ its a beautiful day, dont let it get
away”.
Sport in het algemeen heeft me altijd verder geholpen en niet
in de laatste plaats triatlon in het specifiek. Ik heb door
al mijn trainingen leren mediteren op de fiets en met het
lopen. De meest briljante ideeën komen tot me wanneer
ik een loodzware training heb afgelegd. Ook voor combinatietrainingen
van 6 uur of langer had ik altijd zin en was met enige regelmaat
frisser na de training dan dat ik ervoor was. Kortom sporten
zit me in het bloed en zal er ook nooit meer uitgaan. Sinds
de leeftijd van 3 jaar roep ik tegen mijn ouders dat ik in
de sport werkzaam wil zijn. Dat is me gelukt en goed ook.
Nog steeds roep ik dat wanneer de hobby sport werken gaat
heten het tijd wordt voor een andere hobby. In al die tijd
is dat nog niet gebeurd. Natuurlijk heb ik andere dingen gedaan
tijdens mijn carrière. Wie niet. Wielrennen en de comrades
lopen waren ook mooie dingen om te doen, maar niet zo mooi
als het op kop liggen in Almere.
Het afgelopen jaar was anders voor mij. Niet alleen had ik
fysiek gezien mijn beperkingen bereikt ondanks dat ik alles
goed deed. Ook slopen er mentaal veel kleine dingen in. Zo
denk ik aan het gehele jaar structurele hielpijn hebben, ik
denk aan het niet op of om kunnen kijken drie dagen voor Stein
door rugklachten. De enorme jetlag die ik had naar Canada
toe. Maar ook de gedachten die er gedurende dit jaar inslopen.
Er is een moment geweest dat ik dacht dat ik deze carrière
mijn gehele leven vol zou kunnen houden. Wanneer passie een
passie is krijgt het respect, wanneer passie een obsessie
wordt doe je dit voor anderen en niet meer voor jezelf.
Telkens als ik het moeilijk had was er altijd iets dat mij
ging redden en dat was triatlon. Triatlon was mijn maatje,
mijn verkering, maar belangrijker datgene met wat ik getrouwd
was. In het leven kan je niet veel dingen tegelijk. Realiteit
is dat we allen mensen zijn en ons moeten beperken tot een
aantal dingen die in ons leven passen. Het maken van keuzes
die bij ons passen is een voorwaarde om echt te leven. Zeker
voor mij geldt dat. Ik ben iemand die graag zelf in ontwikkeling
is. Ik zie mezelf als een bewegend geheel die van de ene naar
de andere kant kan springen. Triatlon is altijd goed voor
me geweest. Bij terugkomst uit Australië keek ik op en
zag dat het tijd werd voor een andere periode in mijn leven.
Ik heb toen besloten om mijn topsport carrière te beëindigen.
Ik vond het prettig om te merken dat ik achteraf gesteund
ben door mensen die mij zeer dierbaar zijn.
Het voelt als een beslissing die ik heb genomen zonder een
beperking van externe factoren en dat voelt voor mij goed.
Nog belangrijker is dat ik weet dat ik de goede beslissing
heb genomen. Natuurlijk zullen er voldoende mensen zijn die
het niet kunnen begrijpen en mijn keuze een overhaaste vinden.
Ik ben 37 jaar oud en heb een hoop dingen in mijn leven meegemaakt.
Een van de belangrijke dingen was volwassen worden. Volwassen
worden heeft vele betekenissen. Ik denk dat ik in vele opzichten
niet volwassen ben. Een aspect waarvan ik zeker weet dat ik
volwassen ben is in het nemen van mijn eigen verantwoordelijkheid.
Ik sta voor wat ik doe en zal de verantwoordelijkheid voor
mijn acties ook nemen.
Stoppen met topsport wil niet zeggen dat ik me vol ga laten
lopen en elke dag in de koffieshop ga hangen. Het wil zeggen
dat ik het zeer gestructureerde leven van trainen, eten slapen
en werken, voor de triatlonsport ga verlaten. Hiervoor zal
ik andere dingen terug krijgen, waaraan ik plezier ga beleven.
Ik weet dat mijn triatlon carrière mij dingen heeft
geleerd die ik normaal gesproken niet geleerd zou hebben,
daarvoor ben ik dankbaar naar de sport en al diegene die mij
hebben gesteund met woorden en daden. Maar ook diegenen die
mij jarenlang hebben tegengewerkt. Zonder die tegenwerking
had ik niet de motivatie kunnen vinden om door te gaan en
te bereiken wat ik wilde bereiken.
Waar sommige deuren tijdens mijn carrière gesloten
waren zullen de deuren nu geopend worden. Het is aan mij om
deze deur volledig te openen en de trap naar het doel te bewandelen.
Christian Michael Brands
Terug
naar het nieuwsoverzicht |
