De god Pele heeft vele kanten.............
Pele is een vrouw die het eiland heeft betoverd. Met de gasten en bewoners doet zij wat ze wil. Heb je een sterke eigen wil dan is zijn nog sterker en zal haar wil opleggen. Zo nu en dan heeft ze een grappige bui. Dan laat ze allerlei dingen gebeuren die iedereen doet verbazen. Ook op zaterdag 10 oktober was Pele in een gekke bui en maakte ze grappen.
De dagen voor de wedstrijd zal alles goed in elkaar voor mij. Het is geen specifiek ritueel voor mij wat ik afwerk, maar eerder een soort gevoel wat ik kan gaan krijgen. Alle trainingen waren eigenlijk heel erg goed verlopen. Ondanks de val in de voor na laatste week heb ik die zaterdag, voor de wedstrijd, toch mijn ding kunnen doen.  Nu is dit ook in overeenstemming met de rest van al mijn wedstrijden. Ondanks een lichte blessure of klacht ben ik toch in staat geweest mijn ding te doen en dit leverde dan weer een mooie wedstrijd op.  Wel had ik een instabiele concentratie in de week van de val. Dat was mijn waarschuwing.
Een goede voorbereiding met wat hiaten levert normaal gesproken een goede wedstrijd op. Zeker gezien het feit dat ik alleen getraind heb in de voorbereiding.  Wil je het goed doen op Hawaii dan is dat een eerste vereiste. Mijn doel was om een wedstrijd in flow te draaien.

De film van de wedstrijd.
De beleving die ik in het water hebt en om me heen kijk is raar. Niet alleen lig ik met de beste triatleten van de wereld in een bak met water maar ook iedereen die aan de start ligt heeft zijn stinkende best gedaan om hier zijn doel te halen. Ik ook. Het startschot valt en eigenlijk ben ik gelijk goed weg. Het tempo voelt goed. Ik lig achter Luc van Lierde en kan zijn voeten goed zien. Het eerste wat ik probeer op te pakken is mijn timing van mijn techniek. Als die goed is kan ik hard gaan. Na 200 meter lig ik nog aan de voeten van Luc. Dat is gunstig. Het is druk maar ik zwem lekker. Echter mijn brilletje begint te lekken en binnen 30-40 meter ziet mijn linkeroog niks meer. Ik probeer nog door te zwemmen maar dat heeft geen zin. Even stoppen en weer verder. Inmiddels ben ik de juiste voeten door dat voorval kwijt. Het Blijft niet bij deze ene keer. Binnen een stuk van ongeveer 1 km moet ik een keer of 6 stoppen. Jammer maar niet onoverkomelijk. Mij andere onderdelen zijn goed.
Met een zeer geflatteerde 59 minuten kom ik uit het water. Dat is absoluut onder de maat. Zeker gezien de trainingen die ik gedaan heb. In de wisselzone is gekkenwerk. Ik word echt voorbij gesprint alsof het een kwart is. Ik blijf gefocust en heb vertrouwen in de wedstrijd. Op de fiets rij ik het eerste rondje via Makala road erg makkelijk . Het tweede korte stukje loopt via Kuakini highway. Ook daar loopt het lekker en kan ik zien wat de achterstand is op de kopgroep, die inmiddels 18 man groot is. Ik meen daar ook Wellington te zien en een paar dames. Na Palani road, die lekker stijl is draai ik de grote snelweg op en begint het feest. Dat is ook waar ik een andere deelnemer inhaal. Er staat nog geen wind dus ik schakel en haal de andere triatleet in. Na het inhalen komt er een jury naast me rijden die mij een straf geeft voor stayeren. Ik laat hem nog zien dat we echt met zijn tweeën zijn en de anders inmiddels op 100 meter rijd. Dat maakte niet zo veel uit. Hij beslist  en daarmee uit. Het enige wat ik hem nog vroeg was waar ik deze straf uit moest zitten. Nog steeds behield ik mijn focus. Immers, ik kon er niks meer aan veranderen.  Wel merkte ik op dat mijn bene anders bewogen dan dat ik normaal doe en dat mijn fiets nog steeds kraakt als een gek. Ik herken het geluid van carbon maar weet dat het droogte is. Donderdag heb ik geprobeerd dat geluid weg te halen door hier en daar wat olie te gebruiken en zo te horen is dat niet gelukt. Ik besteed er in eerste instantie geen aandacht aan en stel me zo voor dat het een verkeerde perceptie is. Toch blijft het gevoel dat er iets niet klopt. Na dertig km kom ik erachter dat mijn zadel  los zit. Dat wil zeggen bij een P3C heb je een rondje waar je zadel in vast zit en die zat los. Mijn vermoeden is dat dit komt door de olie. Niet direct maar wel indirect. De olie zorgt ervoor dat de bout van het zadel los kan trillen. Daardoor is het mogelijk dat de punt helemaal omhoog kan staan of helemaal naar beneden kan staan. Ik trek en duw wat aan mijn zadel tijdens het fietsen. Het klopt helemaal. Ik kan mijn zadel bewegen. Inmiddels ben ik ook bij de penalty box en zit mijn straf uit. Na mij komen nog een paar vloekende vrouwen binnen die waarschijnlijk hetzelfde jurylid hebben getroffen.  In de penaltybox kon ik wel kijken naar mijn zadel en was er iemand met een inbussleutel. Helaas kon hij niet vaster.
Nog steeds geloof ik in een mooie klassering en hoop ik op dat  moment van flow die ik graag zou zien in deze wedstrijd. Al was het maar voor een kwartier of langer. Ik blijf proberen. Zet je verstand uit, ga voelen. Maak contact met Pele en stel vragen. Het gehele arsenaal aan mogelijkheden heb ik gehad. Ook de stilte is er geweest. Openheid was er ook maar het voelde allemaal als werken. Dat komt wellicht ook omdat ik niet lekker zat. Steeds bleef mijn zadel naar beneden kantelen waardoor ik moest gaan staan, het zadel min of meer recht zetten en op de juiste plek gaan zitten om hem recht te houden ,voor een minuut of vier. Ik heb ook bijna de gehele weg alleen gefietst. Het parcours was goed te doen en ik bleef goed koelen zodat mijn lichaam de inspanning wel goed kon verwerken. Fysiek voelde ik me ook nog steeds fit op 160 km. Dan maar hopen op flow tijdens het lopen. Ik ben  eigenlijk niet met tijden bezig geweest omdat ik het echt te druk had met andere dingen. Dat is ook niet wat ik gedaan heb in de voorbereiding en het past ook niet bij het in flow komen. Als de flow er is, komt het met de tijd wel goed.
Het lopen startte iets aan de stroeve kant. Mijn vermoeden is dat dit het gevolg is van de veranderde fietspositie onderweg. Er is geen moment geweest, vanaf 8 mile dat ik lekker zat. Alleen de eerste 8 mile heb ik gezeten zoals ik alle ander manden had gezeten. Na 2 miles lopen komt de boel los en begin ik wat soepeler te lopen. Op dat moment zie ik ook atleten voor me. Voor het keerpunt op Alii drive haal ik de eerste in. Dat voelt goed. Volgende doel is letten op mijn pasfrequentie en door lopen. Dat gaat allemaal goed tot en met mile nummer 10. Net voor Palani road begint mijn knie te knakken. Met knakken bedoel ik dat er een bot op bot geluid uit mijn knie komt en het ook een beetje pijnlijk wordt. De week ervoor ben ik gevallen op die knie. Normaal is dat niet zo erg maar ik viel op de knie waar ik al sinds april een bursitis had. Dat is een dikke slijmbeurs. Het was niet erg omdat ik er geen pijn en hinder van had. Na de val op die slijmbeurs is dat dus iets anders geworden. Ik weet ook niet wat er in de slijmbeurs zat. Feit was dat ik er net voor Palani road last van kreeg en dat is een vervelend plek omdat je daar een steil stuk omhoog loopt en nog naar het Energy lab toe moet. Nog steeds heb ik de hoop op………….juist: Flow. Laat dat moment maar komen. De knie is dusdanig pijnlijk dat ik er niet zo heel veel kracht mee kan zetten. Geeft niet, blijven lopen. Dat doe ik ook. Verzorging gaat eigenlijk als vanzelf. Elke post pak ik van Gatorade, cola en ijs aan om te gebruiken. Dat zorgt ervoor dat ik me nog goed voel. Ook bij het gevreesde energy lab gaat het allemaal goed. Na 24 miles geef ik het op om nog in flow te komen. Ik blijf doorlopen en ben blij dat ik de gehele wedstrijd er in heb geloofd. Helaas is het niet zo gelopen zoals het gekund had maar wellicht was dit weer nodig om me even ene nieuw inzicht te geven.  Hoop doet leven en dat is wat ik voel op het moment dat is de finish lijn over ga.
Dit is waar ik het mee mag doen met mijn debuut als professional op Hawaii op mijn 40ste in mijn 20ste triatlon jaar. Ik kan mijn eigen geschiedenis niet bedenken, net zo min ik dit resultaat had kunnen bedenken. Dat is het mooie van leven en zorgt ervoor dat ik me kan blijven verbazen, verwonderen en genieten van de dingen die gebeuren. Het heeft allemaal een functie in het geheel en dat blijft zo wat er ook is gebeurd of gaat gebeuren.
Iedereen die mij gesteund heeft, heel erg bedankt. Alle sms-jes  heb ik gelezen en opgeslagen. Het is fijn om te merken dat ik medeleven heb gekregen.