Hawaii update 1
De wedstrijd komt nu erg dichtbij. Op 18 september vertrok ik naar Santa Crus, California om daar een periode door te brengen van trainen. Vorig jaar heb ik in China Dennis van der Meer ontmoeten en hij is zo aardig om mijn onderdag te bieden. Althans niet hij alleen, maar ook zijn vrouw Candy en zijn twee kinderen. Een van drie jaar en een van 10 maanden. Dennis woont in Santa Cruz vlakbij het strand en een natuurpark. Een uitgekiende plek voor trainingen.  
Santa Cruz is een plaats waar het er liberaal aan toe gaat volgens Amerikaanse termen (heb ik het idee). Je ziet er veel surfers en ex hippies. Deze zijn niet zo moeilijk te herkennen aan hun lange haar, de rest van hun uiterlijk en aan de oude busjes met surfplanken er in. Inmiddels ben ik er wel achter. Surfen is een Amerikaanse sport. Lang wachten voor die ene golf die het wachten de moeite waard maakt. Tussen al deze personen werk ik mijn trainingen af en dat zijn er nog al wat.

De week voor mijn vertrek was een rustweek en deze week mocht ik weer aan de bak. Totaal boven de 30 uur gedraaid op een specifiek terrein. Dat wil zeggen. Wanneer ik uit Santa Cruz weg rij heb ik de snelweg een. Dit is de snelweg die van Mexico via de kust helemaal omhoog loopt langs de kust en uit komt in Seattle.  Alle huizen aan deze kant van Amerika zijn voor 8 procent uit hout opgetrokken. Dit heeft te maken met het aardbevingsgevaar. Wel een raar idee wanneer je een kolossaal huis ziet van hout.
De kust is ruig, ongerept en gaat telkens op en neer. De heuvels zijn iets langer dan normaal. Dit betekent dat wanneer je naar beneden rijdt en weer omhoog telkens toch een stuk moet klimmen om weer boven te komen. Je kan de heuvels bestempellen als net geen rolling hills. Ik heb me door Mark Allen en Dennis laten vertellen dat dit erg veel op Hawaï lijkt. De warmte van Hawaï is hier nog niet maar het parcours dus wel.
De eerste rit is niet al te lang maar ik begrijp gelijk wat er aan de hand is. Veel schakelen om het juiste ritme te krijgen. Gelukkig ben ik al getraind op het rijden op gevoel dus dit heeft niet veel aandacht nodig. Moeilijk is het wel omdat het in de ochtend vooral mistig is en gedurende de dag erg warm wordt. Ik meen dat de temperatuur verschillen wel 20 graden zijn.
Naarmate mijn week vorderde hier voelde het erg vertrouwd. De ritten gaan makkelijk. Dat lijkt goed maar dat  is tevens het meest gevaarlijke. Wanneer het goed gaat ben ik geneigd te hard te gaan en dan zet ik de rem er extra op. Dat is wat ik ook bewust gedaan heb. Vooral na de eerste lange rit was dit nodig. 180 km in 4uur 45 min is te hard voor een training. De dagen er na ging het een stuk beter. Lange duurloop is lang en rustig en de ritten ook een stuk beter. Ik probeer mijn gedachten in het hier en nu te houden en dat lukt goed. Dat betekent ook dat je niet al te veel om handen hebt om naar uit te kijken en om eerlijk te zijn is dat wel fijn. Ik mag alles maar moet niks en dat geeft ontspanning. In de tijd dat ik niet train besteed ik mijn tijd aan het bezoeken van een supermarkt. Ja inderdaad een supermarkt. Dat komt omdat de county van Santa Cruz de grootste biologische county is van Amerika. Wanneer je buiten de stad komt heb je alleen maar bio landbouw en dat vertaald zich ook in een bio supermarkt, met echt alles wat je maar kan bedenken. Niet alleen bio geitenmelk, maar ook bijvoorbeeld; hennep melk en Quinoa melk. Geen chemische cola maar wel alles met vruchten is aanwezig. Zelf de gels en bars zijn biologisch hier. Ik heb het nog nooit zo groot gezien. De uitstraling van de winkel is er een die iets luxer is dan de Albert Heyn. Kortom voor mij mooi om te zien wat ze er allemaal van maken.
Mentaal gezien is het heel anders dan dat het geweest is. Niet alleen kan je in contact blijven met thuis maar ook is de focus heel anders. In het hier en nu blijven en alleen de aandacht voor datgene wat je nu doet. Morgen is morgen, en nu is nu. Het lijkt zo simpel maar is zo moeilijk. Behalve wanneer je het door hebt.  Dit was het voor nu. Volgende week meer……………………………….