De kunst van het balanceren

Eind juli besluit ik om met Karsten Kroon op hoogte stage te gaan. Na wat overleg komen we tot de conclusie dat Sierra Nevada de beste plaats is om op hoogte te gaan. Het is droog, warm en een zekerheid op mooi weer. Karsten wist me te overtuigen met deze drie opmerkingen. Op 8 september vertrek ik naar Malaga om vanuit daar naar de Sierra Nevada te rijden. Ik ben zelf geen fan van zonnige strand vakanties en kan me niet herinneren dat ik dit gedaan heb. Wat je bij aankomst ziet is net een poppenkast. Alleen maar mannen en vrouwen die zichzelf aan het etaleren zijn om zo het ego op te krikken welke waarschijnlijk gedurende het gehele jaar een beetje heeft verloren. Vooral Engelsen met een albino huidje doen het goed in Malaga.
Karsten is er gelukkig om mij op te halen de temperatuur is aardig hoog en al zwetend brengen we de 160km naar de top door. Wanneer je de eerste bocht om rijdt met de auto en het sporthotel ziet liggen lijkt het net een UFO. Totaal zilverkleurig half tegen de berg aangeplakt. De rest van de omgeving is rustig en rotsachtig. Als ik zou willen is er de mogelijkheid om naar 3400 meter te fietsen. Vanaf 2500 meter wordt het gebied militair terrein. Gelukkig kan je zo via de slagbomen door rijden. Je komt in een gebied dat meer op niemandsland lijkt dan dat het iets weg heeft van militair terrein
De eerste dagen op hoogte is balanceren. In de week voor het trainingskamp ga ik door mijn rug. Volgens mij is dit enerzijds een fysiek probleem maar aan de andere kant ook een mentaal probleem. Bij mij  betekent dit trainen en uitzoeken wat mijn probleem is. Het trainingsgedeelte gaat prima. In de eerste dagen train ik alle tochten met Karsten en ga daarna nog kort wat zwemmen en of lopen. Zwemmen kan je op hoogte in het zwembad doen wat in het sportcentrum aanwezig is. Na elke dag doen we ook nog wat krachttraining om lokaal belastbaar genoeg te blijven. Vaak ben je energetisch goed op hoogte allen de belastbaarheid loopt terug doordat je niet zo veel vermogen levert.
Tweede is om uit te vinden wat er voor heeft gezorgd dat ik door mijn rug ben gegaan. Ik kom tot de conclusie dat ik me onbewust toch druk aan het opleggen ben voor de wedstrijd op Hawaï. Dit is waarschijnlijk te veel en daardoor raakt mijn systeem uit balans. Door terug te gaan met het bewuste en onbewuste naar het hier en nu krijg ik mijn lichaam weer in balans. Overigens is het wel zo dat het lichaam nog steeds moet herstellen van alle inspanningen.

Naarmate de dagen volgens gaat dit perfect. Ik kan eigenlijk alles doen en dat voelt goed. De laatste dagen op hoogte is Karsten naar de Ronde van Ierland en ik heb nog een paar dagen op de berg. Ik besluit elke dag 2 uur te gaan zwemmen de laatste dagen om daar ook een impuls aan te geven. Wat een effect heeft dat zeg. Vooral doordat ik nu iets meer benen zwem merk ik dat de ligging en snelheid enorm omhoog gaat en dat op hoogte.
Bij terugkomst is het wederom balanceren. Ik heb veel gedaan op hoogte en heb nog 8 weken. Dat betekent rustig aan in de eerste weken bij terugkomt. Wanneer doe je wel wat en wanneer doe je niet veel. Elke dag treedt ik in contact met mezelf om aan het lichaam te vragen wat er mogelijk is. Op die manier hou ik mijn balans en zorg ervoor dat ik de dingen doe die ik aan kan.
Het trainen is nu voor elkaar maar een ander ding is dat helen nog niet mee kan naar Hawaï. De oplossing komt van Helen zelf. We hebben een aandelenplan de weg naar Hawaï naar een aantal goede kennissen en vrienden toegestuurd. Op die manier moet het mogelijk zijn om helen mee te krijgen als support. Wel zo belangrijk. Het word erg goed ontvangen door een grote groep uit mijn en die van helen zijn kennissen en vriendenkring. Het is nu mogelijk om Helen mee te krijgen naar Hawaï. In dit stukje wil heel graag degene bedanken die hierbij hebben geholpen.

Aandeelhouders
	Jeroen Tielman
	Jerzy Kasemier
	Marieke Kamp
	Eline van de Ridder
	Karsten Kroon