Dagen in Flow

In het vliegtuig naar Lanzarote realiseer ik me dat de dagen van de afgelopen week voor mij hele bijzondere zijn geweest. Niet alleen omdat ik mij als mens heerlijk voel maar ook omdat er veel dingen zijn gebeurd die mij in me kracht hebben gezet. De week begon met een planning die ik had gemaakt voor mijn trainingen. De week ervoor had 18 uur getraind en dat kan je zien als een tapering off week. Echter was het nog 3 weken tot de wedstrijd. Dat zou dan een lange tapering worden. Ik moet er wel bij vertellen dat ik normaal maar een week taper. Nu had ik dus 3 weken voor de wedstrijd die 18 uur gemaakt, dat voelde wel anders,  maar wel oke. De week erna (twee weken voor de wedstrijd) dat is de week waar ik nu over schrijf plande ik 33 uur trainen. In deze week zou er afwisseling plaatsvinden tussen lange en korte dagen. Oftewel tussen 2 en 7 uur trainen. De maandag voelde als in flow en de 6:30 waren zo voorbij.
De dinsdag begon ik vroeg omdat ik een afspraak had met een sjamaanse healer. Ik moest om 14:15 in Zutphen zijn. De duurloop van deze ochtend was al in flow en na 2:30 was ik eigenlijk nog niet moe. Maar waar het om gaat deze dag is de healing met Heather. Zij komt uit Phoenix, Arizona, Amerika en doet twee keer per jaar healing sessies in Nederland. Ik zal de inhoudelijke zaken besparen maar op het moment dat ik haar zag wist ik dat het de bedoeling was om bij haar een sessie te doen. In die sessie werd me nu helemaal duidelijk wat mijn levensmissie is. Ook ben ik er in een keer achter waardoor ik zo standvastig ben in mijn sportbeoefening. Door de healing die plaatsvond bij mij voelde ik me gelijk zoveel krachtiger!
Mooiste dag om dit te testen is de woensdag. Op het programma stond zes uur fietsen en 1 uur zwemmen in de avond. De 6 uur fietsen moest in een medium tempo. Bij aanvang van de ochtend zou snel blijken dat de dag heel veel wind zou gaan leveren. Mooi dat betekent specifiek Lanzarote weer. Ik koos ervoor om die dag een ronde polder te rijden. Deze gaat van de Stichtsebrug, buitenom via Zeewolde, Elburg, Kampen, Emmeloord, Lelystad, Hollandse Brug weer naar de Stichtsebrug. De ronde is ongeveer 190 km. Voorheen had ik deze al gereden met Brian Bulgac. Een ex-duatleet die nu bij de opleidingsploeg van Quickstep fietst. Toen ging de ronde al goed en ik ben benieuwd wat het nu zou worden. In mijn eentje op pad tegen de wind in. Het eerste stuk is vaak inrijden. Dat is 15 km naar de Stichtse brug. Daarna gaat het los.
Voor mij het meest memorabele moment van de rit is waar ik richting Elburg fiets. De wind heb ik frontaal tegen. Normaal is er de associatie van golven, wind en het gevoel van wind. Op dat moment kon ik de wind niet voelen. Ik reed letterlijk onder de wind door. Dat is wat ik nodig heb voor Lanzarote kon ik achteraf plaatsen. Op dat moment was ik in extase. Het gevoel aan het zweven te zijn. De benen blijven gaan zonder vermoeid te geraken. Dit kan je volgens mij meditatief fietsen noemen. Het tijdsbesef valt weg en alleen de actie an sich is er. Een extreem duidelijke ervaring als deze heb ik een keer eerder gehad. Dat was met interval lopen op landgoed ter Beek. Ik heb daar een vaste intervalronde van 6 a 7 minuten. Het gaat over bosgrond en constant op en neer. In een interval sessie van 4 , 3, 2 en 1 ronde presteerde ik het, achteraf gezien om alle ronde tot op 8 tiende nauwkeurig te lopen. Dus 10 rondes van 6min 40 sec.
Na de 6 uur kwam ik thuis en was nog fitter dan voorheen. Ik ging allerlei huishoudelijke klusjes doen. Energie genoeg. Ook de dagen erna verliepen in flow en met een soortgelijk gevoel.

De zaterdag een week voor de wedstrijd is vaak een dag om nog een goed prikkel te geven. Vanaf daar gaat de andere stand er op. Mijn zaterdag bestond uit 5 uur fietsen en 1uur 30 lopen. Deze moesten richting ironman intensiteit, maar omdat 5 uur meer dan 180 km fietsen zou zijn heb ik hier een Warming up ingebouwd. Op mijn P3C, met wielen die ik de dag ervoor geleverd kreeg van Cyclespeed, ging ik wederom de ronde polder rijden met veel wind. Na 3uur 30 reed ik 42,3 gemiddeld en heb de rem erop gegooid. Ook bij het lopen erna moest ik dit doen.
Het mooie is dat je lichaam symboliek geeft. De afgelopen weken altijd fris gesport en vandaag was het de eerste keer dat ik last van het zaakje had. De betekenis die ik er aan geef is het volgende. Druk op het zaakje is letterlijk druk leggen op deze training en dat doet pijn. Het ligt dicht bij je kern dus komt ook dicht bij mij vandaan. Het was duidelijk de druk die ik onbewust had gelegd op deze training kon ik letter merken in mijn lichaam. Nog mooier was nadat ik dit merkte de pijn zo goed als weg was.

Een hele mooie week met zeer speciale ervaringen. Ik kan me goed voorstellen dat Mark Allen in een flow zoals deze heeft gezeten voor zijn Hawaï overwinning. Wat ik ga doen in de wedstrijd weet ik nog niet maar ik weet wel dat ik al zo veel heb opgestoken van deze periode dat ik alleen nog maar ga ervaren of het de bedoeling gaat zijn dat ik deze wedstrijd in flow kan blijven.

Lanzarote Race Day

Ik zal de gebeurtenissen van de afgelopen week achterwege laten qua beschrijving. Vooral omdat er mentaal zo veel gebeurd is in positieve zin dat ik dit niet allemaal kan en wil opschrijven. Sommige zaken moeten echt een ervaring zijn en blijven.
Het startschot viel en ik was eigenlijk niet nerveus. Ik had nog met een groot aantal andere atleten gepraat. Het gevoel was dat het vandaag goed ging komen. Sommige dingen weet je van te voren en dit was er een van.
Mijn zwemmen was best goed. Wellicht is dat niet direct in de tijd te zien. Ik had mijn pak op het strand uitgetrokken en dat scheelt wat tijd ten opzichte van  in de tent uittrekken. Fietsend had ik gelijk de concentratie/ flow te pakken die ik nodig had. Dat kwam ook omdat ik met zwemmen iets te rustig aan had gedaan. Voordeel is wel dat hierdoor mijn hartslag niet zo hoog was en dat ik vanaf het begin gelijk goed kon fietsen. De dingen die ik de afgelopen weken heb gedaan lukten ook vandaag weer. In flow iets voor mij uit kijkend naar het asfalt, diep blijven zitten en concentreren op de linkerkant die wil blijven duwen. In het begin van de wedstrijd reed ik alleen omdat ik atleten aan het inhalen was maar na een km of veertig kwam Kai Hundertmarck voorbij. Ik bleef mijn eigen ding doen maar kon hem prima volgen op een meter of vijftien. Ik merkte wel dat het soms moeilijk was om je eigen ding te doen omdat hij vaak ging staan en dan lever je meer vermogen. Ik reed steeds diep zittend, minder wind is harder rijden is het idee. Tevens helpt het mij om het gevoel te krijgen dat je onder de wind door kan gaan. Deze ervaring had ik al eerder in de polder en dat werkt erg goed voor mij. Tot aan Famara heb ik Kai gezien. Daarna ging hij er vandoor maar pikte ik een groepje op met Dave Rost, Scott Neyldi en Stephan Vuckovic. Omdat ik zo mijn eigen ding aan het doen was realiseerde ik me niet dat ik ze zo voorbij reed. Ik weet ook niet wat er achter me gebeurde maar na Mirador del rio kwam ik alleen uit met Stephan Vuckovic. De afdaling ging vaak boven de 70 km/h. dat had ik nog niet eerder mee gemaakt en was eigenlijk heel blij dat Florian van Cycletrend mijn wielen nog even extra had laten nakijken. Vanaf dat moment ging alles in een meditatiestand. Ik herinner me de beelden maar weet ook dat ze vaag waren. Ik pikte Stephen Bayliss op. Vuckovic zat inmiddels een minuutje achter me. Stephen is de winnaar van IM Zuid-Afrika. En met dezelfde flow als in het begin reed ik door. Het mooie is als ik in die staat ben, ik het gevoel heb dat het fietsen wel 300 km mag zijn. Dat zou makkelijk gekund hebben volgens mijn benen. Zelf het laatste stuk ging nog super.
Als vijfde van de fiets. De eerste stappen met lopen waren steady en goed. Frank gaf nog even aan om op de pasfrequentie te letten en Helen herinnerde me aan het feit dat ik op links moet blijven steunen. Tijdens het lopen heb ik meerder malen hulp aan het eiland gevraagd. Ik kreeg dit stuk weer terug omdat ik het een aantal dagen geleden in het boek van Mark Allen had gelezen. En het heeft geholpen een tiende plek en een plaats voor Hawaii bij de profi’s,  oftewel zoals ik van de week te horen kreeg bij de grote jongens.
Meest belangrijk van de wedstrijd was dat ik me volledig bij mezelf heb gehouden en door de hulp van het eiland en mijn eigen vermogen om naar positieve dingen te kijken ervoor heb gezorgd dat mijn missie geslaagd is. Qua prestatie is dit mijn beste Ironman, zoals Frank terecht aan gaf.Ik heb zondag mijn pro slot voor hawaii opgehaal op club La Santa.
Ik realiseer me dat hier slecht 2% van mijn beleving staat van de gehele wedstrijd. Wel heb ik de indruk dat het de kern weergeeft van wat ik heb gedaan.