Lanzarote

Om de wedstrijd goed te doen moet je het eiland voelen. Zoals je “Pele” op Hawaï hebt, is er “de spirit of the lava” op Lanzarote. Met dit trainingskamp probeer ik te ontdekken wat de spirit is en hoe ik hem om hulp kan vragen op mijn zwerftochten.

Maandag 06 april:
De eerste echt serieuze trainingsdag. Ik heb nog een beetje last van mijn bil maar merk met fietsen als snel dat dit ontstaat, doordat ik een aanpassing aan mijn zadel heb gedaan. Het eerste uur is het wennen aan de wind maar als snel begeef ik me met mijn hoofd in het boek van Mark Allen. Quiet the mind, hoor ik mezelf zeggen en probeer naar de kracht van de natuur te luisteren. Op Lanzarote is dat makkelijk. De wind komt van alle kanten. De affirmatie die ik mezelf mee geef is dat de wind de energie van de lavavelden naar mij toe blaast. Het helpt. Elke trap voel ik mijn benen sterker worden en kan ik de druk op mijn linker en rechterbeen evenredig houden. Nu herinner ik me een andere opmerking uit het boek. Steadiness. Je kan het wel een paar keer doen maar het natuurlijke gevoel is wat me verder gaat helpen. Ik probeer dit langer vol te houden, maar dat moet nog even wachten. Ik rij na 2 uur 30 minuten terug richting Tequise. Meestal doe ik dit via een bepaalde vaste route. Nu besluit ik om een andere weg te nemen. Tijdens de klim vraag ik me af wat de symboliek is van het nemen van een andere weg. In het typen van dit stukje wordt die me duidelijk. Terug op het erf van Isabelle Janssens, stap ik af met mijn blote voeten. Ik stap daarbij met mijn blote voeten op de lava steentjes. De laatste keer in februari kreeg ik daarbij pijn aan mijn voeten van de steentje. Nu voelde het als lekker aan en gaven de kleine steentjes me energie. Er is wel degelijk wat veranderd.

Dinsdag 7-april:
Vanaf vannacht is het flink aan het waaien. In Nederland gaat dit vaak gepaard met regen en andere natuurverschijnselen. Hier op Lanzarote beperkt het zich alleen tot waaien. Dat betekent wel dat de gehele dinsdag de wind over het gehele eiland aan het huishouden is. Nu is wind een van de elementen die je mee kan hebben of tegen. Ik bedoel in dit geval mee in de zin van dat hij voor je kan werken.
Tijdens mijn 4 uur 30 durend fietsritje kon ik merken dat ik de wind mee kreeg (in mijn voordeel). Na het vogelpark, in een van de laatste klimmen van het parcours rij je door een open stuk, naar het hoogste punt van het eiland. Dit punt heet Mirador del Rio. Vanaf dit punt heb je een schitterend uitzicht. Echter op weg naar het hoogste punt vind je alleen een kale rotsvlakte, er staat geen een boom, maar ligt er wel veel lava. Ook zie je op sommige stukjes een verlaten ruïne. Op dit stuk besloot ik om op mijn opzetbeugel te blijven liggen en zo de gehele weg naar boven te rijden. Met het gevoel van in een natuurlijke windtunnel aanwezig te zijn reed ik hier omhoog. De cadans die ik aanhield zal rond de 80 omwentelingen per minuut hebben gelegen. Wat voor mij belangrijker was dat de wind kon voelen langs mijn bovenbenen en er hierdoor voor kon zorgen dat wanneer de wind harder ging blazen ik minder kracht zette en wanneer de wind minder werd herder ging trappen. Per saldo hanteer je dezelfde snelheid maar zorg ik ervoor dat ik minder energie verbruik. Meegeven en loslaten zou je het kunnen noemen.  Het mooie is dat na de 4uur en 30 minuten ik veel frisser was dan dat ik normaal ben. Het lopen direct erna was daardoor een geweldige ervaring.

Woensdag 8 april:
Wanneer je het eiland goed wilt leren kennen, betekent dit dat je de wind van alle kanten moeten voelen. Vandaag ging dat gebeuren met een lange duurloop door de woestijn. Ik noem het de woestijn omdat het een grote zandvlakte is waar je hier en daar een rotsstuk lava ziet verschijnen. Hoe meer je nader komt van de kleine uitgestorven vulkanen des te meer lavastenen je rond de vulkaan vind. Het heeft een beetje de looks van een maanlanding op aarde. Het stuk bevind zich tussen de driehoek Tinajo, Soo en Tiagua. Ergens in de ochtend begint het spektakel. Eerst loop ik vanuit het appartement een fikse heuvel op. De laatste keer dat ik hier liep was met een groepje atleten en dat was in februari. Nu ging het alleen een stuk harder. De reden hiervoor is dat ik nu in een veel specifiekere periode zit. Het doel was om 2 uur 30 te gaan lopen. Wil het lot nu bepalen dat mijn hartslagmeter het niet helemaal goed doet. Voor mij maakt het niet veel uit. Ik loop wel op gevoel. Nu is dit niet iets wat ik anderen direct zou aanraden, maar na 20 jaar triatlon en totaal van 15.730 uur trainen kan het best een keer gebeuren dat je op gevoel gaat lopen. Sterker nog. Binnen de huidige benadering is het wellicht meer en meer gewenst. Nog steeds zit er een ampetant gevoel in de bil wat ik niet helemaal kan beschrijven. Het is er. Wordt niet meer en ook niet minder. Dat betekent voor mij dat ik met dit gevoel ga lopen en kijk wat de dag me gaat brengen. Op de maanvlakte gekomen voel ik me in mijn element. De route gaat op en neer en is een breed pad dat telkens lang een paar verloren huizen loopt. Onderweg zijn er oudere specifiek Spaans uitziende mensen die uien aan het zakken zijn. Na 30 minuten is er helemaal niemand meer en ben ik alleen met de elementen wind, zon en lava. Lava is niet echt een element maar ik noem dit in plaats van aarde. Achteraf kan ik concluderen dat ik tijdens het lopen helemaal nergens aan denk. Ik ben samen met mijn ademhaling, mijn pasritme, het geluid van de wind en de warmte die de zon me geeft. Bij terugkomst lijkt het alsof ik meer energie heb opgedaan dan voor het lopen. Ik weet zeker dat een aantal atleten hierin een punt herkenen. Met je hoofd is dat moeilijk te begrijpen maar met je gevoel raakt dat duidelijk een punt. In de middag ga ik nog 2 uur zwemmen. Ook bij het zwemmen voel ik me heerlijk. Het is ongelofelijk dat mijn slag erg regelmatig is geworden. Dit is te zien aan de beelden die ik heb gemaakt maar ook volgens de opmerkingen van Olivier Genoud. Die mij vaker ziet zwemmen.

Donderdag 9 april:
Een lange dag voor de boeg met allerlei facetten erin. Eerste is dat de training lang is. Dat schijnt te horen bij ironman. Tweede is dat de wind nog steeds hetzelfde is. Derde is dat dit betekent dat ik op veel punten ga merken, dat de wind meer of minder wordt. Gelukkig zijn al deze punten weer elementen van het eiland en wil je in contact komen met het eiland zul je moeten praten met de elementen. Op deze dag herinnerde ik me een van mijn ervaring uit de editie van Almere uit 1992. In dat jaar deed ik mijn eerste hele triatlon. Ik had geen ervaring met trainen maar wist wel iets van de fysiologie af. Althans dat dacht ik. Met deze kennis in mijn zak ging ik een onbekend pad bewandelen. Buiten het feit dat ik 40 uur per week aan het trainen was. Is het volgende vooral ook blijven hangen. Om in contact te komen met de spirit van de Flevopolder heb ik daar mijn tentje opgezet om vanuit daar te gaan trainen. Door in contact te komen met de geest van de polder ging ik proberen deze gunstig te stemmen. Op die manier zou ik hulp krijgen van hogere krachten. Hier is het opnieuw zo. Door 5 keer 1 uur te fietsen en 20 minuten te lopen in combinatie leer ik de elementen aanvoelen. Gedurende de training kon ik dat ook merken. De eerste had ik het gevoel niet vooruit te komen maar naarmate de sets verder kwamen ging het steeds beter. Zelfs de hoge hartslagen kon ik halen. Mooiste moment van de dag was dat ik op het schiereiland bij La Santa liep en op dat moment er een hele hoge golf tegen het lava spatte. Een deel van de golf raakte mij zelfs. De laatste set koste wel degelijk concentratie, maar nog steeds ging het op de golf van het eiland.

Vrijdag 10 april:
Het is bijna te veel voor een week om zo veel moois te zien en te leren. Zoals elke dag ben ik om 7:15 wakker. Het is mijn interne wekker die dan belt. Wanneer ik langer slaap krijg ik hoofdpijn. Vandaag ben ik van plan om 2 uur te zwemmen en daarnaast krachttraining en lopen. Omdat het vanochtend regende heb ik het zwemmen iets uitgesteld. Dat is het mooie van hier zijn. Geen tijdsdruk. Bij het zwembad aangekomen merkte ik al dat ik bezig was om allerlei excuses te verzinnen om minder lang te gaan zwemmen. Het is koud. Als het waait zwemt het niet lekker. De stroming is er weer. Gelukkig merkte ik dat op en wist de negativiteit om te turnen naar een ander beeld. Begin bij het begin en blijf in het moment. Het werkte perfect. Tijdens het inzwemmen had ik al een dusdanig gevoel dat het heerlijk ging dat dit al eigenlijk niet meer kapot kon. Met een gemiddelde hartslag van 128 en 14:41 was ik dan ook heel erg blij. De totale training bevatte uiteindelijk 7,6 km. Het mooiste was dat aan het einde van de training ik mezelf nog zo lekker voelde dat het nog even de discussie was of ik nog door zou zwemmen. Dit heb ik niet gedaan.
Ook de krachttraining en het lopen gingen daarna perfect.

Zaterdag 11 april:

Wat een mooie ervaringen heb ik gehad deze week. Jammer dat het alweer de laatste dag is voordat ik terug ga. Vandaag zou er een lange fietsrit op het programma staan met heel kort lopen erna. Doordat het regende heb ik besloten om te doen wat ik kon doen. Eerste was dat 2 uur fietsen. Deze gingen eigenlijk al uitmuntend. Hartslag kon ik perfect omhoog krijgen naar de waarde die ik wilde voor die dag en ook de benen gaven het gevoel het allemaal aan te kunnen. Na de 2 uur ging ik snel de auto op het vliegveld ophalen en daarna nog 1 keer de ronde lopen in Puerto del Carmen. Waar ik voornamelijk naar op zoek ging was een element wat me straks tijdens de wedstrijd energie zou geven en terug kan gaan  brengen naar positieve gedachten. Dat kan je alleen ervaren wanneer je er bent. Ik startte op het verste punt van het parcours. De ronde is 10 km lang. Vijf km heen en ook weer terug. Vanaf het loopparcours heb je bijna constant de zee in zicht met de golfen. Nu weet ik dat dit me energie kan gaan geven maar de bedoeling was om het ook echt te ervaren. Tijdens de eerste 20 minuten was dit lastig omdat ik te veel bezig was met mensen op de stoep, waar moet ik lopen en is het niet beter als……..
Ook hier is mogelijk om je gedachten om te turnen naar jezelf op een positieve manier. Op het moment dat ik dit ging doen werd het lopen ineens anders. Hartslag ging iets omhoog. Ik ging iets harder lopen maar eerder ook meer ontspannen, waardoor mijn voeten minder hoog op komen (efficiënte triatlon stijl). Het werkt weer. Ook de 2 uur 15 fietsen, 1uur 30 zwemmen en 45 minuten krachttraining erna verliepen op rolletjes. Vooral het zwemmen ging heerlijk. Dit lukt me zolang ik maar blijf herhalen dat techniek het belangrijkste is en dat ik weet wat ik moet doen.

Een zeer geslaagde trainingsweek voor mij. En totaal anders dan alle voorgaande jaren. Alles is op zijn plaats. Nu de wedstrijd nog. Voor degene die geïnteresseerd is in de methode die kan mij het beste een mail sturen en vragen of hij het boek van Mark Allen kan bestellen. Het boek kost 25 euro exclusief verzendkosten.