Ci veddiamo a Elbaman.

Na het missen van de kwalificatie voor Hawaï als pro had ik het gevoel om toch nog een hele triatlon te plannen dit jaar. Dat is een lastige klus aangezien er niet zo veel hele triatlon meer in europa zijn in de periode van oktober. In Italië is er een die heet de Elbaman. Ik had er al een van gehoord. Dit jaar help ik Paul Zirkzee met schema;’s en hij was vorig ook al deelnemer in deze wedstrijd. Zelf had ik op dat geen idee wat en hoe de wedstrijd er uit zag. Het enige wat ik wist was dat Paul heel erg enthousiast is over de wedstrijd. Met namen het fietsen zou moordend moeten zijn als ik zijn woorden mag geloven.
Kijkend naar het profiel op internet lijkt het allemaal wel mee te vallen. Een paar heuvels over een ronde van 60 km. Hoe zwaar kan dat zijn? Het zal allemaal wel mee vallen!! Begin augustus begin ik serieuzer te trainen. Het blijft een hele triatlon en dat vergt vaak wat uurtjes. Nu had ik de klimmen bestudeert op internet en ze waren niet langer dan 14 km. In Nederland klimmen is eigenlijk een heuvel op stormen en om nu weer naar het buitenland te gaan, zag ik niet zo zitten. Wat mij betreft zou het een experiment wedstrijd worden.
EXPERIMENT: de waarneming van natuurwetenschappelijke feiten bij opzettelijke en controleerbare veranderingen in de voorwaarden, met het doel de wetmatigheid van levensverschijnselen mathematisch vast te leggen.

Dat is een mond vol. Maar wat betekent dat nu precies. In de voorbereiding zal ik een dingen bewust anders doen dan dat ik normaal zou doen in een voorbereiding voor een hele triatlon. Bij het zwemmen voornamelijk oriënteren op slaglengte en ontspanning, bij het fietsen alle ritten die ik doen boven de 100 rpm doen. Zowel heuvel op als vlak. Bij het lopen een begin maken met de hardere langere duurlopen. Dit in combinatie met rustig zwemmen en fietsen en daarna vlot lopen zou een nieuwe weg moeten zijn maar eerder kennis opleveren mbt de wedstrijd strategie. Normaal gesproken. Zwem, fiets en loop ik meer op kracht dan op echte souplesse. Wat dit geheel gaat opleveren weet ik niet. Daarom heet het experiment. In de aanloop naar de wedstrijd toe probeer ik wat ronde te fietsen met bergen en draai de uren zoals ik die de afgelopen aren heb gedraaid.
Op 28 september vlieg ik naar Verona om daar eerst nog met Paul te trainen om vervolgens op woensdag naar Elba te rijden met de auto.
Het eiland zelf is voornamelijk bekend van de verbanning van Napoleon. Wanneer je met de boot naar het eiland toe gaat en aankomt in de havenplaats is het al snel duidelijk. Je kan het verbannen noemen maar dat is het niet echt. Een heel gaaf natuurschoon is wat op je af komt stromen in de vorm van groen en oude burchten. Ook op het eiland zelf blijkt alles groen, mooi en schattig te zijn. Ook het fietsparcours is groen mooi en schattig. Alhoewel? De klimmen die ik op internet heb gezien blijken in de praktijk er toch iets anders uit te zien. Geen van de klimmen loopt geleidelijk. ZO beweegt de eerste klim tussen de 5 en 12 procent. Dit betekent dat je telkens moet wisselen van ritme om lekker te draaien. Dat is niet wat je in de polder doet of op de klimmetjes in de buurt van Amerongen. Het loopparcours lijkt vlak maar dat is het eigenlijk niet. Constant loopt het op en neer. Het experiment loopt nog steeds. Ik rij dus met een extreem hoge trapfrequentie omhoog en blijf mijn andere dingen doen zoals afgesproken.

Op donderdag gaan we het parcours echt verkennen. Het rondje is zwaarder dan ik dacht. Niet alleen loopt het pittig op maar naar beneden loopt het ook niet super. Op de steile stukken afdalen zijn er veel haarspelden die kort na elkaar volgen. Dat vertraagd behoorlijk. Het uitzicht op de ronde is wel heel erg gaaf. Het is net als in de film. Je rijdt lang een bergkam met onder je de reusachtige zee met ruwe rotsen en aan de andere kant, schilderachtige dorpjes die je het idee geven dat je verdwaalt bent in een film van Mario Puzzo die op dat moment werkt aan the Godfather 25. Terug naar het parcours war ik aan het einde van de rit er achter komt dat het werkelijk geen een deel vlak is (letterlijk).
Met de sfeer van een zeventiger jaren setting komen we de laatste drie dagen goed door. Er valt nog zo veel meer te vertellen over het eiland en alles wat er gaande is dat ik er gerust een novelle mee kan vullen. Al is het alleen al de mensen die rond lopen.
Voor de gemoedstoestand van de lezer zal ik het verhaal beperkt houden.

De wedstrijddag zelf was er een om van te houden. Misschien niet qua resultaat naar wel degelijk om het parcours. Wat is dat gaaf. Zwemmen tegen de achtergrond avn de opkomende zon. Fietsen over het mooiste fietsparcours wat ik gezien heb en lopen 5 keer een ronde die constant interessant bleef. Met het zwemmen lag ik er goed bij althans. We zwommen achter een kano aan. Volgens helen (die aan de kant stond) voer deze verkeerd. De kop zwom om en de rest goed. Toch kwam ik als vierde uit het water. En dat met op techniek zwemmen. Nu zegt dat in dit geval niet zo veel. Paul Zirkzee zat ongeveer 4 minuten voor me. Aardig gezwommen dus. Het fietsen merkte ik dat het draaien de eerste twee ronde best goed ging. Ik miste alleen de echte power die ik normaal heb om door te rijden. Misschien zou met dit ten goede komen tijdens het lopen. Vooral de derde ronde merkte ik dat draaien niet meer ging. Waarschijnlijk is het dus toch moeilijker om tegen de vermoeidheid te draaien. Hoe deed Armstrong dat dan? Het lopen startte goed maar als snel merkte ik dat ik niet de benen had die ik gehoopt had te hebben na het rustige fietsen. Wel had ik het gevoel frisse benen te hebben. Er zijn vaak momenten geweest dat ik verrot van de fiets kwam en toch goed liep. Maar in trainingen gedaan kan je dat nu niet meer veranderen tijdens de wedstrijd. Wel had ik het gevoel weer te kunnen duwen op de marathon en dat heb ik dit jaar nog niet gevoeld op de marathon. Het is wel handig om er bij te vertellen dat de wedstrijd georganiseerd is op de italian way, dat betekent zoiets als gooi maar neer en laat ze lopen (geef ze brood en spelen is hier echt uitgevonden). En dan het experiment. Dit is deels geslaagd. Het is heel duidelijk dat je met extreem licht fietsen niet ver genoeg komt. Dat is in eerste instantie ook mijn theorie. Trapfrequentie moet zo dicht mogelijk bij de pasfrequentie liggen. Techniek zwemmen werkt maar moet ook meerdere harde setjes bevatten. Het maakt niet uit hoe je van de fiets komt lopen geeft het resultaat van je trainingen weer. Ook na hard fietsen kan je nog hard lopen. Voor mij een nieuwe ervaring om op deze manier een wedstrijd te doen. Waar het geen super seizoen was moet je strategieën veranderen om in een andere flow te komen zodat je daarna weer een stap kan maken en dat is goed gelukt. Experiment doen, tijdens het proces loslaten en daarna weer oppakken zonder oordeel. Maar daarover meer in het komende stuk op mijn site.