Zürich, nat en koud!!!

Koud twee weken na mijn Nederlandse titel in Stein sta ik al weer aan de start van de Ironman van Zürich. Het is niet mijn gewoonte om binnen een kort tijdsbestek een wedstrijd te doen, maar omdat ik graag een poging wilde doen om voor Hawaï te gaan viel de keuze op Zürich.
Het proces naar Zürich toe was redelijk goed verlopen. Vlak voor Stein had ik een scheur in mijn frame ontdekt, gelukkig kon ik van mijn sponsor  (veltec, met speciale dank aan Jurgen Krikke en Henk van de Hurk) vrij snel een nieuw frame krijgen, maar wel van een ander merk. Dat was dus een aanpassing. Dinsdag na Stein liep ik al weer zonder al te veel spierpijn en in de week erop was ik in staat om nog twee goede combi trainingen af te leggen. De eerste was 4 uur fietsen met gemiddeld 36 km/h en 1uur 30 lopen met gemiddeld 14,5 km/h. De tweede zag er soortgelijk uit. Ik voelde me goed en wist wat de missie was. Ik had wel wat last van mijn hamstrings, maar daar heb ik in Stein gewoon de wedstrijd mee kunnen doen.
Na een reis van 8 uur, met daarin een bizarre aanrijding, waarbij een auto onbemand tegen die van ons aanreed, was de aankomst in Zürich mooi. Lekker weer, mooie stad, goede sfeer. Een open mind in een open race zou het moeten worden. De vrijdag en de zaterdag gaven een omslag in het weer te zien. Nu zou dat in principe geen probleem moeten zijn. Iedereen heeft daar last van, alleen heeft de een daar meer last van dan de ander. Atleten met spiervezel type 1 hebben relatief minder last van de kou dan atleten met spiervezel type 2. Dat heeft te maken met de functionaliteit van de spieren bij temperatuur. Helaas ben ik er een met veel type 2.
Zaterdag was de gehele dag gevuld met regen, regen en voor degene die het gemist hebben. Regen. Niet het meest ideale scenario voor een ironman. Maar iedereen heeft last daarvan. Alhoewel. Na een aantal valpartijen in koersen in het buitenland in regen ben ik voorzichtiger geworden. Het vervelende wil nu dat er in het parcours behoorlijk wat afdalingen zaten. Het motto blijft wel. Better safe than sorry.
Zondag. De start viel me prima. Misschien wel te prima. Bij het keerpunt kwam ik erachter dat ik echt in de verkeerde groep aan het zwemmen was. Op kop zwemmen leverde niet veel meer op en achter de eerste zwemmen maakte het wel erg makkelijk. Met 55 minuten was ik uit het water. Niet om over naar huis te schrijven. Het zat hem voornamelijk in de eerste kilometer. Als ik daar harder zwem zit je wel in de juiste groep. Gelukkig is het een Ironman en is er nog niks aan de hand. Het eerste stuk fietsen heb ik daardoor absoluut geen moeite om in mijn hartslagzone te komen. In Stein was de hartslag 160. Rond die hartslag zou ik nu ook moeten kunnen fietsen. De eerste dertig km kan ik opfietsen met Steffen Riessen. Een goed fietser voor zover ik begrepen heb Heel netjes binnen de zone 155 -160. Ook bij de eerste klim kan ik prima bij Steffen blijven en de hartslag nog steeds op 160 houden. Aan het einde van de eerst klim werd ik al wel wat kouder. Bij een blik op het temperatuurbord bleek dit niet zo vreemd te zijn. Tien graden!!. Nog steeds zat ik op een meter of 20 van Steffen, echter bij de eerste afdaling was ik hem kwijt. Hij reed simpelweg zo veel harder naar beneden dat ik hem niet durfde te volgen. Inde verte zag ik hem rijden en het gat werd steeds groter. Wel was ik gedurende het eerste stuk atleten aan het oppikken. Ne een kilometer of 60 begon de kou parten te spelen. Niet alleen de kou maar ook mijn zadel begon me parten te spelen. Op een of andere manier had ik het gevoel niet meer hetzelfde op de fiets te zitten. Achteraf klopte dat wel. Mijn zadel was een centimeter gezakt. Daar blokkeerde hij weer. Ondertussen bleef het maar regenen en het werd daardoor ook niet warmer. Na iets meer dan 85 kilometer kom je aan bij Heartbreak Hill. Dat is erg leuk om op te fietsen. Ik rij daar met Nick Saunders. Deze heb ik na 70 km opgepikt op het vlakke stuk aan de andere kant van de Zürichsee. In de afdaling van deze berg verlies ik een bidon. Dat is met de snelheid van 55 km/h. Ik wilde nog stoppen maar de remmen schoten te veel door en het geluid van de bidon gaf aan dat hij het ravijn inrolde. Helaas was het een bidon met peptiplus. Vrij essentieel voor de wedstrijd. Geen probleem normaal gesproken, even wat voeding aanpakken en dan is het opgelost. Wat wel een nadeel was dat de volgende voedingspost op 30 km lag. Ik had wel nog 1 gel over wat me een beetje overbrugging kon geven naar de post toe. Op het moment dat ik aankwam bij de post pakte ik alles aan wat ik kon pakken. Performance drink. Helaas veel te waterig aangemaakt. Daar zat niet al te veel in. Cola lost maar een deel op aangezien cola voornamelijk bestaat uit enkelvoudige suiker. Tweede was dat het nog steeds koud was en dat daardoor te veel cola ook nog een gaat zorgen voor aandrang. Toch maar een reep aangepakt en opgegeten. In principe zou ik met een gel erbij daar net genoeg aan moeten hebben.  Normaal gebruik ik nooit repen tijdens een wedstrijd. Vast voedsel geeft een negatief effect op de maaglediging en het vet wat in de reep zit geeft ook geen positief effect op de maaglediging.
Inmiddels merkte ik wel dat ik weer kramp kreeg in mijn hamstring. Waarschijnlijk door de regen, het gezakte zadel en de vertraagde voedsel opname (suggestie of realiteit). Uiteindelijk resulteerde het fietsen in een 4:53. Voor mijn idee veel te beperkend en zeker niet in relatie tot Stein. Bij het binnenfietsen van het park Ferme merkte ik dat beiden hamstrings geblokkeerd waren. De eerste meters waren als een oude opa die zo nodig aan zijn kleinkinderen moet laten zien dat hij ook nog een berg op kan rijden.
Inmiddels is het op het loopparcours droog geworden en werk ik mijn kilometers af op een parcours wat alle kanten op draait. Voor het publiek erg prettig maar voor de atleet? Ik heb er weinig last van en merk dat het daardoor erg druk is met toeschouwers. Veel bekende langs de kant. Onder andere Mijn grote vrienden van TV Rijnmond. De hartslag tijdens het lopen krijg ik niet al te lekker omhoog. Enerzijds omdat de hamstrings blijven trekken en anderzijds omdat het nog steeds fris is. Gedurende de gehele 42 km heb ik het idee gehad niet echt te kunnen duwen. Of dit mentaal is of fysiek is niet te achterhalen. Dat is zoals het verhaal van de kip en het ei. Realiteit is dat het zo verliep.
Bij elke atleet die mij inhaalde heb ik nog geprobeerd aan te klampen maar op dat moment voelde het al verkrampt. Ook heb ik nog andere atleten zelf ingehaald echter voor de klassering mocht dat niet baten. 15de bij de pro’s. Niet genoeg voor Hawaï. Dat kan ook eigenlijk niet. Voor een goede wedstrijd moet het meeste mee zitten en dat was niet het geval in Zürich. Ook ikzelf vind dat ik Hawaï niet verdient heb. Dus ook al had ik een slot gehad zie ik dat als een verkeerde beloning.
Nu Hawaï niet gered is kan ik me gaan bezinnen over een andere wedstrijd. Daar ben ik nog niet uit. Ik geloof nog steeds dat een wedstrijd zoals deze ergens goed voor is alhoewel dat mij op dit moment nog niet duidelijk is. De wedstrijd ik wellicht voor ogen heb is de Elbaman in Italië. Kan ik ook gelijk mijn cursus Italiaans goed in de praktijk brengen.