Tussen Stein en Zürich,

Zürich! Ik sta aan de start voor mijn 31ste lange afstand wedstrijd. Na Stein was ik er vooral op georiënteerd om goed te herstellen en ervoor te zorgen dat ik heel aan de start sta in Zürich. Dit was nog even spannend aangezien ik voor Stein al lichte problemen met de hamstring had en het na de wedstrijd niet heel snel weer weg was. Omdat ik inmiddels weet dat de problemen met mijn gestel ontstaan uit het feit dat ik op mijn 10de mijn bovenbeen heb gebroken en dat door deze breuk er een lengteverschil van 1,8 cm is ontstaan, zorg ik er voor dat ik naar de osteopaat ga. Al sinds dag en dauw kom ik bij Jan van Rooden in Huizen. Niet alleen een goede osteopaat maar ook een bezield man.
De donderdag na Stein was ik bij hem geweest en het was al duidelijk dat het probleem in het illium zat. Dat mag je voor de rest vergeten. Het ging er uiteindelijk om dat ik weer in balans was. Alhoewel dat wel de enige moeite kost de dagen er na. Het lijkt net of ik een ander lichaam heb gekregen. Dat weekend deed ik alleen extreem rustige trainingen maar wel langer. De tweede week zou ik wat meer intensiteit in de trainingen stoppen om de lokale belastbaarheid voor de wedstrijd hoog te houden. Dat lukte ook goed. Het lukt me zowaar om in positieve flow te komen. Mooi is dat je weet dat het ook anders kan. Op een van de dagen keek ik naar de tennis partij van Murray tegen Haas. Je zag dat Haas zichzelf niet meer kon bedwingen en alleen maar in negatieve zin zichzelf aan het beïnvloeden was. Hij kwam er deze wedstrijd ook niet meer uit.
Ook in deze week leuke reacties op een artikel wat in de Gooi en Eembode stond. De interviewer schrijft over mijn voorbeeld waarbij ik het zwemmen affirmeer met een aal. De meeste die mij een beetje kennen weten dat ik dat ongeveer uitgesproken heb als Hans Teeuwen. “Ik ben een AAL!!”.
De trainingen lopen soepel, alleen de hamstring is nog niet weg. Op woensdag besluit ik om niet deel te nemen in Nieuwe Niedorp. Hoe leuk ook dat heeft alleen zin wanneer je echt fit bent en dat was ik niet.
De laatste serieuze training was afgelopen zondag op mijn nieuwe P3C. Helaas is mijn TT02 gesneuveld in de strijd. In Stein deed de voor derailleur het niet meer en achteraf bleek dat de zitbuis ingescheurd was.
WAT een monster, in de goede zin van het woord. Ondanks dat ik twee keer Frank Heldoorn lastig heb gevallen met het feit dat mijn zadel zakte, ging het perfect. Ook het lopen erna ging helemaal goed. Nu de laatste week goed door komen. Vooral de focus op eigen kunnen leggen………….. wordt vervolgd.