Stein is goed voor Chris.

Vijfentwintig jaar triatlon in Stein en mijn tiende deelname verliep zoals ik van de voren had aangegeven. Dat is mijn intuïtie, die zijn werk goed gedaan heeft. Helen vroeg twee dagen na de wedstrijd waar ik het meest blij mee was. Voor mij was het de overwinning van negatief naar positief toe. Dat proces is iets wat ik niet snel zal vergeten.

Op zaterdag vroeg Cornee van Loon wat mijn strategie zal gaan zijn. Hard zwemmen en fietsen en hopelijk iets ingehouden lopen. Alle woorden zijn in uitvoering gebracht. Er waren zeker een hoop verbeter punten aanwezig, maar dat is ook niet zo vreemd. Het gevoel over de gehele wedstrijd was goed.

Het leuke is dat de dag ervoor ik nog aan het kijken ben bij het NK kwart terwijl degene die heel serieus waren waarschijnlijk al op bed lagen. Alleen Dave Rost liep ik tegen het lijf. De ochtend zelf is het helemaal mooi. Je merkt dat ieder zijn eigen manier heeft. Als voorbeeld neem ik Remy V. Normaal uitbundig extravert en nu ingetogen introvert.

Maar goed. Nu over de wedstrijd. Mijn zwemmen had ik de afgelopen weken weer op de rails gekregen en ik had zowaar het gevoel echt op techniek te kunnen zwemmen. Helaas miste ik de aansluiting met de kop doordat ik geplet werd tussen de menigte. Achteraf viel de achterstand nog mee. Het veel beter geweest wanneer ik gelijk met de kop uit het water was gekomen. Het idee was bij Raymond Lotz in de buurt te gaan liggen. Een echte Stein inwoner waarvan ik vermoed dat hij het water in de haven goed kent.Helaas was dat minder het geval.
Het fietsen begon eigenlijk vrij stroef. De versnellingen voelde zwaar en de bochten liepen ook niet echt lekker. In eerste instantie vraag ik me af wat ik aan het doen ben. Aha! Richting negatief denken. Hoe ga ik dat uitbannen. Na een ronde fietsen begint het gevoel beter te worden en kan ik zowaar ik een lichtere versnelling rijden met een groter vermogen. Dat is wat ik nodig had. Onderweg krijg ik voldoende informatie om me te realiseren dat ik behoorlijk snel op de voorste groep inloop. Allen Mathijs van Scheijen  zit er nog voor. Die reken ik al niet meer mee omdat het over het algemeen bekend is dat bij een LD als een kwart benaderd. In de tweede ronde kom ik bij het groepje van Erik-Simon Strijk, Dave Rost en Rob Steegink. Ik besluit om door te rijden niet met hun bezig te zijn maar me te concentreren op het wattage wat ik zou moeten kunnen rijden en de Hartfrequentie die daar eventueel bij hoort. Dat was een goede zet. Bij de tweede klim ben ik ze kwijt. Althans ik kan ze niet meer zien. De laatste ronde voelde alles weer op zijn plaats. Het gaf me het gevoel van 2004. Alleen de weg en ik waren aanwezig. Alles liep. Achteraf bleek ook dat de laatste ronde het beste was. Met een voorsprong van bijna 6 minuten op mathijs en tegen de 8 minuten op de rest begon ik aan het lopen.
Uit de ervaringen van vorige week wist ik dat de loopronde een stuk zwaarder was geworden en zeker in deze omstandigheid zal er geen 1:52 worden gelopen (de ronde was ook nog een keer langer). Al snel kom ik tot de conclusie dat voor het NK 2:08-2:10 genoeg moet zijn. Het klinkt raar maar met Zürich in het achterhoofd is elke stap harder ook langer herstel. Ook Frank Heldoorn had dat door en riep alleen de tijden van de Nederlanders. De eerste twee ronde verliepen wat aan de stroeve kant. Dit kwam vooral omdat ik in de week vooraf een lichte blessure aan de hamstring had opgelopen. Hij was aanwezig met niet irritant. Toen na 2 ronden lopen bleek dat de achtervolgers voor het NK net 2 minuten dichterbij waren gekomen kon ik gaan aftellen. De titel ging naar mij toe dit jaar. Hartfrequentie vertelde dat het steeds warmer werd. Het enige wat ik moest doen is dezelfde hartfrequentie blijven lopen. Dat is weliswaar iets minder hard, maar die rek had ik nog wel. Het ging immers om de plaats en niet om de tijd.
De laatste meter zitten nog steeds in mijn hoofd. Die geven elke keer weer een gevoel van vreugde. Zeker omdat het de derde keer NK is maar eerder omdat ik mezelf van negatief naar positief heb omgeturnd.
Iedereen die lang de kant stond en achter de PC zat. Dank voor de steun. Ik waardeer het zeer.