Een belangrijke ervaring rijker

Na gisteren een reis van bijna 24 uur achter de rug te hebben gehad ben ik aangekomen in China. Haikou (Heinan) is mijn bestemming om over 2 weken deel te nemen aan de volledige Ironman. Een behoorlijke opgave. In eerste instantie lijkt een Ironman niet al te veel meer nadat ik bijna 30 lange afstandswedstrijden heb gedaan. Toch is het zo dat deze wedstrijd voor mij in de categorie nieuwe uitdagingen valt. Er zijn tal van redenen op te voeren daarvoor. De belangrijkste voor mij is dat ik graag nog een keer naar Hawaï zou gaan en daarvoor China heb gekozen. Naast dat Hawaï een belangrijk doel is, komt daar ook nog een keer bij dat China een land is waar ik nog niet eerder ben geweest.
Wanneer ik de sites leest over Heinan, kom ik er al snel achter dat westerlingen er niet zo vaak gezien worden. Bij aankomst op het vliegveld klopt dat ook. Alle borden zijn summier in het engels aangegeven en eigenlijk is niemand in staat om engels te spreken. Wel kennen ze bijna 100 dialecten in het chinees en Cantonees (dat is niet mijn sterke kant). Geld wisselen op het vliegveld was niet mogelijk en automaten doen het alleen met een VISA kaart. Daar stond ik op het vliegveld te zweten als een otter(van het hete weer), op zoek naar een taxi die mij naar het hotel wilde brengen. Op het moment dat ik aan het telefoneren was met een zeer aardige vrouw van het hotel stond er een chinees mee te luisteren. Hij bleek een heel klein beetje engels te verstaan en concludeerde uit mijn lichaamstaal dat ik een probleem had. Hij regelde een taxi die mij wel wilde brengen.
Eindelijk in de taxi die er uitzag alsof ik in een taxi terecht was gekomen die rechtstreeks uit Marokko geïmporteerd was. Veel woorden wisselen was er niet bij, maar dat gaf niet, hij brengt me naar het hotel. De stad Haikou lijkt op de kaart als een dorp. Wanneer je er aankomt merk je dat de stad 3 keer zo groot is als Amsterdam. Het wegennetwerk lijkt op dat van een grote Amerikaanse stad en de mensen die in het centrum rondlopen heeft meer weg van een hoop mieren die heel druk zijn. Aan de rand van de stad ligt de locatie van de Ironman. Om een indicatie te geven. De start van de wedstrijd is aan de rand en de finish ligt aan dezelfde kant van de stad aan de rand van het centrum (op ongeveer 26 km).
Bij aankomst in het hotel staan er 6 dames achter de balie die allen willen helpen met de reservering. Een doet het woord en 5 staan er glimlachend bij. Dit is een beeld wat je eigenlijk op veel plekken ziet. Na alles uitgepakt te hebben ga ik op pad voor een rustige duurloop. Om dit te doen moet ik eerst een hele grote straat oversteken. Op elke hoek van de kruising staan drie agenten en 3 hulpjes. Dat maakt dat op elke grote kruising meer dan 20 ambtenaren staan om het verkeer te controleren. Dat is nog eens werkverschaffing.
Na 50 minuten ben ik terug. Niet alleen druipend van het zweet maar ook een hoop indrukken rijker.

Op dinsdag heb ik mijn eerste echte training. Drie uur dertig fietsen en een uurtje zwemmen. Het parcours schijnt makkelijk vindbaar te zijn en dat klopt ook. De pijlen van de 70,3 staan nog op de weg. In het begin heb je nog niet zo veel last van de warmte omdat er een forse wind staat. Na anderhalf uur begin je het echt te merken. Niet alleen in de temperatuur maar het drinken en je voedsel is niet zo heel veel van over. Ik had 4 gels en een Powerbar performance reep mee genomen. Daarnaast ook nog drie keer 750 ml vocht in mijn bidonnen. Het drinken was echt heet. De gels idem, terwijl ik ze in mijn achterzak had van een wit koersshirt en dezelfde soort Powerbar waar ik een week geleden mijn tanden niet in kon krijgen is nu gesmolten tot een zielig hoopje voedsel. Ik besluit op mijn eerste rit bij elke plek dat ik kan stoppen te stoppen om drinken in te slaan. De eerste stop is een benzinestation. Bij binnenkomst begint de popman hard te lachen. En zegt iets in het chinees. Althans ik ga er vanuit dat het chinees is. Ik hoor het niet. Met handen en voeten maak ik hem duidelijk dat ik graag 6 flesjes water van hem wil. Dat begrijpt hij vrij snel en komt met de hele handel aan. Voor het geheel moet ik hem 62 eurocent betalen. Inderdaad nu moest ik even lachen.
De tocht hervattend kom ik langs allerlei geweldige plaatjes. Vrouwen en mannen die staan te werken in rijstvelden, een dorp met alleen barakken en veel mensen. Het doet me allemaal een beetje aan Marokko denken. Ook daar heb je een straatbeeld van veel mensen, geen auto’s, barakken en getekende mensen. Dat is op het platte land het beeld wat ik heb gevormd in Marokko en nu ook in China. Terug in de metropool van Haikou is dit weer geheel anders. Ik heb het gevoel dat ik eigenlijk al gewend ben. Het is eigenlijk wel mooi om dat mee te maken. Bijna alle chinezen staren je aan of gaan om je lachen. Om eerlijk te zijn doet me dat niet zo veel. Ik ga er vanuit dat dit komt omdat ze zo weinig in contact komen met westerlingen. Ik ben inderdaad anders, maar ervaar het als positief.
Naarmate de dagen vorderen pas ik sneller aan. Het blijft behelpen. Op donderdag staat er rit van 5 uur gepland. Het is deze dag extreem heet. Met factor 30, genoeg geld, ga ik op pad. De eerste stap buiten het hotel levert al grote zweetpartijen op. De tocht zelf was zeer enerverend. Niet alleen heb ik tijdens de tocht 13 liter gedronken maar ook ben ik wederom over het parcours gereden. Het wordt steeds leuker. Deze keer waren kinderen druk aan het zwaaien. Een lef Chineesje durft “Hello”te zeggen en kruipt daarna weg.
Op zondag heb ik nog een lange training. Zeer spijtig rij ik lek. Het goede aan dat moment was dat er een paar triatleten stopte die me gingen helpen. Ik besluit de eerste ronde samen met ze op te fietsen. Aangezien het buffels waren kon dit voor mij prima. Na een kort praatje bleek een van de atleten Kenny Glah te zijn. Een echte hardcore triatleet die heel veel top 10 plaatsen op Hawaï achter zijn naam heeft staan. Ik moest wel om hem lachen.
De laatste week breekt het voorste gedeelte van mijn time plaatje af. Normaal gesproken is het geen probleem om een nieuwe te kopen. Niet op Hainan. In de gehele stad is er een fietsenwinkel te vinden. Bij binnenkomst bleek al dat het geen winkel was maar stal. Er ligt een derailleur in de vitrine van Shimano model deore. Vol trots laat hij de derailleur zien. Naast de derailleur lagen 2 binnenbanden met kort ventiel. Helaas kon hij mij niet verder helpen, ondanks het feit dat hij 10 keer “yes” zei.

In deze week komt Helen en zijn Irene en Harald ook op het eiland. Dat is gezellig en leuk om de ervaring te delen.

*
Nu weten meeste triatleten dat een pasta party doorgaans een grote schranspartij is. Bij deze pasta party was dat niet mogelijk. Het was in het Sheraton hotel georganiseerd. Heel netjes gingen ze voor elke deelnemer een mini bordje pasta maken. Het gevolg was dat de helft van de zaal geen pasta kreeg omdat je grofweg 2 uur in de rij moest staan. Gekscherend werden er al grappen gemaakt dat je bij de verversingsposten moest wachten omdat het water nog gezuiverd moest worden.
De briefing van de wedstrijd doet vermoeden dat het allemaal op rolletjes zou gaan lopen. Gelletjes bij het fietsen en lopen. Voldoende jury aanwezig.

Fysiek gezien ben ik erg goed. Ik heb in de voorbereiding alles kunnen doen wat ik zou willen doen en weet uit mijn trainingen dat ik nog iets beter ben dan voor Almere vorig jaar. Aan de hitte ben ik goed gewend, geen jetlag. Goed voedsel in de week ervoor heb ik voor het grootste gedeelte kunnen vinden.

Op de wedstrijddag lijkt het achteraf erop dat er andere krachten aan de macht zijn. Na de eerste 500 meter zwemmen lig ik tussen de 12 -15 meter achter de kopgroep. Met twee slagen kijk ik op en zie dat zij door een waterscooter rechtsaf werden gestuurd. Op het moment dat ik daar aan kom wordt ik de linkerkant opgestuurd. Ik wilde nog de rechterkant op gaan maar dat lukte niet. Wanneer je in het water ligt begrijp je daar niet veel van maar goed discussiëren met een chinees heeft niet veel zin. Doorzwemmen en niet te lang bij stil staan. Uit het water gekomen weet ik eigenlijk niet wat mijn tijd is. De stopwatch had ik al eerder gestart en de klok was nergens te bekennen. Voorsprong van de kop evenmin. Ik doe mijn wedstrijd zoals ik die gepland had hartfrequentie 150-155. dat is iets lager dan dat ik normaal doe. De belangrijkste reden is om proberen scherper te lopen. Fietsen blijkt de afgelopen jaren goed te gaan en daar zal het deze wedstrijd niet om gaan. Op de snelweg ligt een keerpunt op 35 km. Op weg daar naartoe krijg ik de eerste info over mijn positie. Alleen de info die ik krijg is niet erg positief. Er komt een kopgroep tegemoet met een Chinese motor voorop en in het wiel (afstand per triatleet ongeveer 2 meter) vijf triatleten. Geen jury te bekennen. Major Bummer number one. Tweede bummer (Australische term voor tegenvaller) is dat het verschil ongeveer tien minuten is. Hoe kan het dat het verschil ZO groot is?? Toch het zwemmen waar rare dingen waren gebeurd?? (Later hoorde ik van Helen dat het zelfs vanaf de kant niet duidelijk was wie om welke boei heen ging/moest).
De rest van het fietsen gaat eigenlijk volgens plan. De tweede ronde begon het flink hard te waaien dat zorgde ervoor dat ik een minuut of 6 langzamer was. Wel voelde ik me de tweede ronde beter dan de eerste. Aan het einde van het fietsen had ik het gevoel dat ik fris van de fiets ging stappen. Dat is voor het eerst in mijn triatlon carrière dat ik fris van de fiets kom. De laatste tien km van het fietsen kan je al kijken naar het loop parcours. Ik zag al lopers die op 8 km waren… snel rekenen levert dat 40 minuten op. Wat is dat???? Het blijkt dat het de 70,3 is. Alleen de startnummers waren niet te zien. Het is ook niet gebruikelijk dat er nop dezelfde dag een 70,3 race is. Van de fiets afgekomen was het niet duidelijk wat de tijd was en had ik alleen nummer 1 gezien. Dit komt omdat er veel andere atleten tussendoor liepen. Ik kon pas weer aan informatie komen na het keerpunt op 10,5 km. Het eerste gedeelte lopen was het erg heet. Na een kilometer had je het idee dat je aan het ontploffen was. De eerste kilometer blijkt ook dat ik goed gedronken heb op de fiets want ik moet plassen. De hartslag stijgt direct naar de 160. Dit is wat ik de gehele wedstrijd wil lopen. Bij elke post pak ik alles aan wat ik aan kan pakken en probeer ijs te bemachtigen. Dit is pas mogelijk op 6 km. De sponsen zijn wel koud maar hebben te weinig effect. Blijven lopen, en blijven aanpakken en koelen. De eerste 10 km loop ik in 44 minuten. Niet heel hard maar oké.  Na het keerpunt op 10,5 km kan ik zien hoe ik lig aan de andere atleten. Olaf S. is te herkennen de rest ook omdat ik ze binnen afzienbare tijd tegenkom. Ik lig 7de. Dat is eigenlijk een tegenvaller en weet in mijn achterhoofd dat er maar 3 plaatsen zijn voor Hawaï. Dat was de belangrijkste reden waarvoor ik naar China ben gegaan. De derde plek ga ik op deze manier niet meer halen. De achterstand was op dat moment een minuut of zeven. Gedurende de komende acht kilometer komen er 2 duiveltjes op mijn schouder zitten. Je kent ze wel van de reclame denk ik en uit verschillende films. De een roept kom man, je gaat het makkelijk redden en de ander roept. Je gaat aan stront en dat voor helemaal niks. Gedurende de weg terug naar het 21 km keerpunt blijven die twee duiveltjes daar zitten. Nog niet eerder heb ik er 2 op mijn schouder gehad. Normaal is het er een die zegt “harder,harder”. Ik begin steeds meer te twijfelen aan eigen kwaliteit en aan de behalen van de plaatsing voor Hawaï. Maar belangrijker is voor mij dat hieraan gekoppeld is het wel of niet uitlopen van de wedstrijd. Het is dusdanig warm dat alleen uitlopen als veel spierschade eo andere schade oplevert. Ook de luchtsamenstelling is niet echt uitnodigend om lekker door te lopen. Ik hou van bossen en niet van diesel. Onderweg haal ik nog een andere deelnemer in en lig 6de. Ik besef me op dat moment niet dat dit de beste positie is die ik kan scoren in een ironman in mijn triatlon carrière. Het blijft spoken tussen wel of niet stoppen. Ik heb niet meer het vermogen om naar mezelf te luisteren en te kijken en probeer alleen maar redenen aan te brengen die buiten mezelf liggen. Ik heb wel het gevoel dat iets in mij straks zeker weet dat wat ik ook doe dit je juiste beslissing gaat zijn. De positie telt niet maar eerder een waarde die ik niet onder controle heb. Misschien wel een dark force zoals bij starwars?
100 meter voor het sheraton wist ik het echt niet meer. En bij het keerpunt liep ik direct de wisselzone in. Eigenlijk gebeurde dit zonder na te denken. Het gebeurde gewoon!! Op dat moment voelde ik geen spijt of verdriet. Het was de juiste beslissing en als je nu vraagt waarom kan ik die vraag niet direct beantwoorden. Ik heb in dat opzicht ook niet direct een mening erover.
Na bijna 20 jaar triatlon kan dit dus ook nog gebeuren!!!!!
Ik rij terug op de fiets naar Helen die op het 10,5 km punt in de schaduw zit. Ze kijkt eigenlijk niet een verbaast. Vanaf dat moment doe ik mijn ding. Ik ga even douchen en probeer mijn beslissing te laten bezinken. Rationeel kan ik me het allemaal bedenken maar gevoelsmatig liggen dingen vaak anders. Het gevoel dat het de beste beslissing is blijft overheersen. Daar vaar ik dan ook op en ik heb stellig het geloof dat je vaak een beslissing als deze positief terug krijgt in de toekomst.

De wedstrijddag was achteraf een hele rare. Gedurende de gehele voorbereiding was ik in staat vooruit te kijken en alles positief op te pakken. dat is precies wat er ontbrak tijdens de wedstrijd. het positief kunnen blijven kijken naar datgene wat ik aan het doen was. je kan het mentale zwakheid noemen, maar wie zegt dat alle factoren in jezelf ook door jezelf te beinvloeden zjin. In dat opzicht kan je een hoop voorspellen maar blijft er een deel mystiek over. Als een prestatie niet mag ondanks dat alle krachten de goede kant op wijzen komt er nadien zeker wat goeds uit.

De dagen erna voelde het nog steeds zo. Ook bij terugkomst in Nederland. Nu kijken wat een eventuele mogelijkheid om alsnog te kwalificeren voor Hawaï zou kunnen zijn. Iedereen die wat gestuurd heeft bedankt voor de steun.

Hieronder kan je de visie van Helen Lezen.

Helen's verhaal..........

Spannend ! Een Ironman in China, wat moet ik me daar bij voorstellen? Ik had thuis al de kaarten van de parcoursen gezien en was heel benieuwd hoe het logistiek zou gaan. Op de kaart was er een grote afstand tussen start en finish, waar ga je dan staan als toeschouwer, hoe gaat het dan met de spullen na de wedstrijd? Dingen waar ik me normaal gesproken niets over hoef af te vragen. Nou ja, eerst maar naar China, dan zie ik het daar wel en deal ik er daar mee.

Chris was een week eerder dan mij in China en hij had zijn indruk al gesmst en gemaild maar wat een bijzonder land. Bizar ook dat je bijna niemand kunt verstaan en niets kunt lezen. Het verkeer in de stad was ook echt ‘anders’… best veel 6 baans wegen waar iedereen elkaar aan alle kanten inhaalt. Dat wordt wat met de wedstrijd, als er weghelften worden afgesloten… Gedurende de week kwamen er steeds meer westerse atleten in het hotel, wel gezellig. Ook zagen we Harald en Irene en gingen we uit eten in een restaurant wat we hadden ontdekt, met een Engelse kaart zodat we een beetje konden raden wat we zouden eten.

Gelukkig is het dan na een week zondag, de dag van de wedstrijd. Ik was meer gespannen dan normaal omdat de randvoorwaarden rommelig waren. Bij de start en de transitieterrein bij het Sheraton stonden nergens dranghekken die duidelijk maakten waar het parcours echt liep Het zwemparcours had maar een paar boeien (door de tyfoon was een deel van de boeien weggewaaid en er zouden wat boten liggen die als boei fungeerden.. Welke?? Er lagen er meer..) en ik wist nog niet precies hoe, en vooral hoe snel, ik met het openbaar vervoer/taxi door de stad kon gaan tijdens de wedstrijd om Chris aan te moedigen / van info te voorzien. We hadden al gezien dat dat tijdens het fietsen al lastig zou zijn. 2 grote rondes de stad uit.  Om 7 uur ging de wedstrijd van start en het begon al bij de start, geen ‘startvak’, publiek en triatleten stonden door elkaar, de pro’s stonden redelijk bij elkaar maar 2 triatleten stonden 50 meter verderop… (bleken later de eerste 2 zwemmers te zijn..). Het rondje was 900 meter de zee in, 100 meter parallel aan het strand en dan terug, langs de kant kon ik de zwemmers niet echt volgen. Wat ik wel zag was de eerste boei, totaal onduidelijk of je daar nou links of rechts omheen moest…. Toen de zwemmers terugkwamen werd de chaos helemaal duidelijk, sommige zwemmers kwamen 400 meter verderop aan land en moesten een heel stuk over het strand rennen voor het ingaan van hun volgende ronde… Ik had het moeilijk, het leek niet eerlijk en ik had niet het idee dat Chris er voordeel bij had. Hij had meer inhoud getraind met zwemmen en was technisch vooruitgegaan en kwam met een grotere achterstand dan normaal in een wedstrijd uit het water.. Ik stond bij het zwemmen samen met een Francaise te kijken, haar vriendin komt meestal binnen een uur uit het water, zij kwam nu pas na 1 uur 15… Maar goed, niet getreurd, vanuit achterstand terugkomen met fietsen, dat is Chris wel gewend. Nu had hij deze wedstrijd wel de taktiek om tijdens het fietsen energie te sparen voor het lopen.

Ik kon met de taxi naar een bocht in het fietsparcours en stond daar te wachten. Om 9 uur s’ ochtends was het al warm (25/30 graden) en naarmate de ochtend vorderde begon ik al te smelten. Wel maakte ik Chinese vrienden. Ik kreeg een groepje van zo’n 10 Chinezen om me heen waarvan er 1 een beetje Engels sprak en 1 jongen goed Engels. Ze vroegen aan me het nummer van Chris zodat ze heel hard konden juichen. Ze hielden een goed plekje voor me vrij. De Chinezen vonden het geweldig, de wedstrijd. Ik hoorde later dat langs het hele parcours de lokale bevolking massaal was uitgelopen (als ze niet aan het werk waren, want dat doen ze echt 7 dagen per week, 12 uur per dag). Chris had in de eerste ronde nog niet echt tijd ingelopen, dat vond ik raar. Tussendoor ging ik even bijkomen in een restaurant met airco, zo warm was het. Na de tweede ronde was het gat naar de nummer 1 nog iets groter.. Nou, duimen voor het lopen !

Ik ging kijken vlakbij ons hotel, een punt waar de lopers 2 x langs komen (10,5 en 31 km). Daar zat ik rond 13.00 uur onder een palmboom in de schaduw te wachten.. De hitte was inmiddels abnormaal hoog. Voor het eerst vond ik het kijken naar een lange afstandswedstrijd niet echt leuk. Het was zo warm (rond de 40 graden schat ik). De lopers moesten daar lopen over een straat waar bijna geen schaduw was.. De 70.3 race was inmiddels ook op het loopparcours en je zag daar de mensen echt stuk gaan.. Chris kwam bij 10 km door, keek niet heel vrolijk. Ik kon hem zeggen dat er op 5 minuten voor hem iemand was die binnen bereik was.  Omdat het eerste stuk een heen-en-weer parcours was, had hij zelf ook al info over zijn plek in de wedstrijd. Ik kon niet veel meer doen dan aanmoedigen en hopen dat hij inderdaad energie had gespaard en de 5 mensen voor hem zouden instorten door de hitte. Nadat hij was doorgekomen ben ik even naar het hotel gegaan, afkoelen en douchen, schone droge kleren aan (het was echt te warm) en Chris’ kleding voor de finish gehaald. Wachtend zag ik Harald voorbijkomen die ook aan het afzien was maar het goed volhield in zijn agegroup (hij werd uiteindelijk 2e in zijn catagorie). En de kop van de wedstrijd kwam langs… wachten.. en toen kwam Chris, op de racefiets !!!!! Schrik, is alles ok? Ja, alles was fysiek ok, maar hij zag niet gebeuren dat hij nog top 3 zou eindigen om te kwalificeren voor Hawaii en wilde zich liever sparen dan zich in deze hitte helemaal leeg te lopen. Daar kon ik me iets bij voorstellen maar vond het wel heel erg voor hem, zo goed voorbereid. Mijn visie op de wedstrijd is dat Chris, door het rommelige verloop van de wedstrijd niet echt de kans gehad om de competitie goed aan te gaan, vooral door de chaos tijdens het zwemmen. Daarnaast een leermoment voor hem, te weten wat er mentaal gebeurt onder deze omstandigheden. Het is een schrale troost dat veel mede-atleten (ook zij die een goede klassering hadden) ook de wedstrijd erg chaotisch vonden en niemand zouden aanraden deze wedstrijd volgend jaar te doen. Deze ervaring zal heus uiteindelijk ergens goed voor zijn, maar dat zal de toekomst uitwijzen.