Monstertijdrit 2006

Ooit hoorde ik Jan van der Marel iets roepen over een monstertijdrit. Wat zou dat zijn? In 2005 stond ik voor het eerst aan de start. Relatief onvoorbereid viel 120 km tijdrijden mij zwaar tegen. Dit jaar wit ik wat mij te wachten stond. De reden om terug te gaan was voornamelijk de ontspannen sfeer. Komt dit door de studenten? Heeft de organisatie dit gecreëerd? Heeft het te maken met het feit dat een sponsor spandoeken hangen. Heeft het te maken met het feit dat iedere deelnemers relatief ontspannen is of is het verlangen naar het gevoel zelf weer student te zijn en de monstertijdrit een representatie is van datgene van wat je zelf altijd was in je eigen studententijd?
Wie zal het zeggen.
De rondes die we allemaal rijden zijn in principe recht, winderig en saai. Er zitten twee flauwe bochten in en twee iets scherpere. Dat scherp mag nauwelijks een naam hebben. Het belangrijkste wapenfeit van de scherpere bochten is dat de wind van meewind naar zijwind gaat en van zijwind naar tegenwind.
Ik ben er om 11:40 om een groot gedeelte van de andere starters te zien vertrekken en aan te moedigen. Onder hen ook een aantal atleten die ik begeleid.
11:28 ga ik zelf van start. Net voor mij start Harm van Baar. Ik had op internet gezien dat hij aardig kan fietsen, maar kan hij dat ook in een tijdrit? De eerste ronde was voor mij een beetje inkomen. Meestal krijg ik ritme na een uur fietsen. Vorig jaar ben ik gestart met een te hoge hartfrequentie en moest dat dubbel en dwars bekopen in de laatste ronde, wat ik dit jaar niet wilde laten gebeuren. Het doel is hartfrequentie 160. Dat is een slag of 4 onder mij gemiddelde van Canada. Ruimschoots onder drempel voor degene die dat interessant vinden. Na 6 minuten zit ik op 160 en kom er niet meer vanaf. De versnelling die ik rij is 53-15. Het tempo wat er bij hoort weet ik niet aangezien ik geen teller op mijn fiets heb zitten. Wel weet ik, dat het lekker voelt en ik goed aan het draaien ben. Binnen veertig kilometer heb ik Harm van Baar te pakken. Wanneer ik hem inhaal kijk ik hem even aan. Die gaat proberen bij te blijven. En inderdaad hij probeert aan te haken. Een paar keer kijk ik om hij zit er nog. Geen probleem. Wanneer ik binnen veertig kilometer meer dan 2 minuten sneller rij, kan het niet zo zijn dat hij dit de rest van de tijdrit vol gaat houden. Dat blijkt ook na een minuut of 5 kan ik hem niet meer zien. Bij het ingaan van de tweede ronde. Begint het harder te waaien. Vorig jaar was dat ook het geval, alleen toen duurde het nog erg lang voordat het veel harder ging waaien. De derde ronde blijkt ook dit jaar de wind het sterkst. Moeilijk is om de concentratie te bewaren. Dit is het item waar de meeste over zullen vallen. Je hebt voldoende energie in je lichaam, wanneer je genoeg vloeibare voeding mee hebt genomen, alleen moet je deze energie ook gebruiken om te blijven fietsen op dezelfde hartslag. Bij mijn lukte dat prima. Hartslag bleef rond de 160. Uiteindelijk bleek dat ik de gehele wedstrijd rond de 160 heb gefietst. Doelstelling gehaald en met een mooie tijd ook nog.

Dit zijn de gegevens uit mij hartslagmeter. Bijbehorend heb ik de afstand van het rondje die ik uit mijn SRM systeem heb gehaald. De totale afstand over 1 ronde is volgens dit systeem 41,535 km (voor info kijk op http://www.srm.de/englisch/index.html)

Terug naar het nieuwsoverzicht